«لايَسْتَوِي مِنْكُمْ مَنْ أَنْفَقَ مِنْ قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قاتَلَ ...». «١»

اين نكته نيز، قابل توجه است كه: منظور از قرض دادن به پروردگار، هر گونه انفاق در راه او است كه يكى از مصاديق مهم آن كمك كردن به پيامبر صلى الله عليه و آله و امام مسلمين مى‌باشد، تا در مصارف لازم براى اداره حكومت اسلامى به كار گيرد.
لذا در روايتى در «كافى» از امام صادق عليه السلام نقل شده است كه فرمود: إِنَّ اللَّهَ لَمْ‌يَسْئَلْ خَلْقَهُ مِمَّا فِى أَيْدِيْهِمْ قَرْضاً مِنْ حاجَةٍ بِهِ إِلى‌ ذلِكَ، وَ ما كانَ لِلَّهِ مِنْ حَقٍّ فَإِنَّما هُوَ لِوَلِيِّهِ: «خداوند از بندگانش وامى مطالبه نكرده است به خاطر احتياج خويش، آنچه از حقوق براى خدا است، براى ولىّ و نماينده او است». «٢»
و در حديث ديگرى از امام كاظم عليه السلام ذيل آيه مورد بحث (مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ ...) آمده است: نَزَلَتْ فِى صِلَةِ الإِمامِ: «اين آيه در مورد هديه و كمك به امام نازل شده است». «٣»
***