و بالاخره، در چهارمين و پنجمين توصيف، روى نقطه حساسى تكيه كرده، مى‌فرمايد: «او با شماست هر جا كه باشيد» «وَ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ».
«و چون چنين است او به آنچه انجام مى‌دهيد بصير و بينا است» «وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ».
چگونه او با ما نباشد در حالى كه ما نه تنها در وجود، كه در بقاء خود لحظه، به لحظه به او متكى هستيم، و از وى مدد مى‌گيريم، او روح عالم هستى است، او جان جهان است، بلكه او برتر از اين و آن است!
از زمانى كه به صورت ذره خاكى در گوشه‌اى افتاده بوديم، و از آن لحظه‌اى كه به صورت جنين در شكم مادر قرار داشتيم، او با ما بود، و در تمام عمر، و در عالم برزخ نيز همه جا، با ما است، آيا با اين حال ممكن است از ما بى‌خبر باشد؟!
راستى، اين احساس كه او همه جا با ما است، از يكسو، به انسان عظمت و شكوه مى‌بخشد، و از سوى ديگر، اطمينان و اعتماد به نفس مى‌دهد، و شجاعت و شهامت مى‌آفريند، و از سوى سوم، احساس مسئوليت شديد مى‌بخشد، چرا كه او همه جا حاضر، و ناظر، و مراقب است، و اين بزرگترين درس تربيت است، آرى، اين اعتقاد، ريشه اصلى تقوا و پاكى و درستكارى انسان است، و هم رمز عظمت و بزرگى او.
اين يك واقعيت است كه او هميشه و همه جا با ما است، نه يك كنايه و مجاز، حقيقتى كه از يكسو، دلپذير، دل‌انگيز، و روحپرور است، و از سوى ديگر، رعب‌انگيز، و مسئوليت‌آفرين!
لذا، در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده است كه فرمود: إِنَّ مِنْ أَفْضَلِ إِيْمانِ الْمَرْءِ أَنْ يَعْلَمَ أَنَّ اللَّهَ تَعالى‌ مَعَهُ حَيْثُ كانَ: «برترين مرحله ايمان