است. «١»
و در منابع اهل سنت نيز آمده است، از جمله از طرق مختلف نقل شده:
پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: لايَمَسَّ الْقُرْآنَ إِلَّا طاهِرٌ: «قرآن را جز افراد پاك نبايد مس كند». «٢»
و در مورد مس معنوى، نيز از «ابن عباس» از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله نقل شده كه فرمود: إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيْمٌ فِي كِتابٍ مَكْنُونٍ قالَ: عِنْدَ اللَّهِ فِي صُحُفٍ مُطَهَّرَةٍ لايَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ قالَ: المُقَرَّبُونَ: «اين قرآن كريمى است كه در كتاب پنهان (لوح محفوظ) قرار دارد، فرمود: نزد خداوند در صفحات پاكيزه‌اى است و جز پاكان آن را مس نمى‌كنند، فرمود: يعنى مقربان»!. «٣»
اين مطلب، از طريق عقل، نيز قابل استدلال است؛ زيرا گرچه قرآن مجيد براى هدايت عموم است، اما مى‌دانيم افراد زيادى بودند كه قرآن را از لبهاى مبارك پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌شنيدند، و اين آب زلال حقيقت را در سرچشمه وحى مى‌ديدند، اما چون آلوده به تعصب و عناد و لجاجت بودند، كمترين بهره‌اى از آن نگرفتند، اما كسانى كه اندكى خود را پاك كردند، و با روح حقيقت‌جوئى و تحقيق، به سراغ آن آمدند، هدايت يافتند.
بنابراين، هر قدر پاكى و تقواى انسان بيشتر شود، به مفاهيم عميقتر و بيشترى از قرآن مجيد دست مى‌يابد، به اين ترتيب، آيه در هر دو بعد جسمى و