شبها حضرت، به هنگام نماز و خواندن سوره «واقعه» وقتى به آيه «أَ فَرَأَيْتُمْ ما تُمْنُونَ أَ أَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخالِقُونَ» رسيد، سه بار عرض كرد: بَلْ أَنْتَ يا رَبِّ: «بلكه تو خالق انسان هستى اى پروردگار»، و هنگامى كه به آيه «أَ أَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ» رسيد، باز سه مرتبه عرض كرد: بَلْ أَنْتَ يا رَبِّ:
«بلكه زارع حقيقى توئى اى پروردگار»، و هنگامى كه به آيه «أَ أَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ» رسيد، باز سه مرتبه عرض كرد: بَلْ أَنْتَ يا رَبِّ: «توئى كه باران را از ابرها فرو مى‌فرستى اى پروردگار»، سپس آيه «أَ أَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَها أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِئُونَ» را تلاوت فرمود، و سه بار عرض كرد: بَلْ أَنْتَ يا رَبِّ: «توئى كه درختان آتش‌زا را آفريده‌اى پروردگار». «١»
از اين حديث استفاده مى‌شود: مناسب است انسان در برابر جمله‌هائى كه به عنوان استفهام تقريرى در قرآن مجيد آمده است پاسخ مساعد دهد، گوئى خدا با او سخن مى‌گويد، سپس حقيقت آن را در روح و جان خود زنده كند، و تنها به تلاوت بى‌روح و فاقد انديشه، قناعت نكند.
٢- در حديث ديگرى از پيغمبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله آمده است كه فرمود:
لاتَمْنَعُوا عِبادَ اللَّهِ فَضْلَ الْماءِ وَ لا كَلَأً وَ لاناراً فَإِنَّ اللَّهَ تَعالى‌ جَعَلَها مَتاعاً لِلْمُقْوِينَ وَ قُوَّةً لِلْمُسْتَضْعَفِينَ: «هرگز بندگان خدا را از آب اضافى كه در اختيار داريد منع نكنيد، و نه از مرتع اضافى، و نه از آتش؛ چرا كه خداوند اينها را وسيله زندگى مسافران و مايه قوت نيازمندان قرار داده است». «٢»
٣- در حديث ديگرى مى‌خوانيم: «هنگامى كه آيه «فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيْمِ» نازل شد، پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: اجْعَلُوها فِي رُكُوعِكُم: «آن را ذكر