اهميت بيشترى دارد، بلكه اصل و اساس را تشكيل مى‌دهد.
در مورد ذكر اين نعمتهاى سه‌گانه (دانه‌هاى غذائى- آب- آتش) ترتيبى رعايت شده كه كاملًا طبيعى است، انسان، نخست به سراغ دانه‌هاى غذائى مى‌رود، بعد آنها را با آب مى‌آميزد، و سپس آن را با آتش طبخ و آماده براى تغذيه مى‌كند!
***
در آخرين آيه مورد بحث، به عنوان نتيجه‌گيرى مى‌فرمايد: «حال كه چنين است به نام پروردگار بزرگت تسبيح كن و او را پاك و منزه بشمر» «فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ». «١»

آرى، خداوندى كه اين همه نعمت را آفريده، و هر كدام يادآور توحيد، معاد، قدرت و عظمت او است، شايسته تسبيح و تنزيه از هر گونه عيب و نقص است.
او هم «ربّ» است و پروردگار، و هم «عظيم» است و قادر و مقتدر، گر چه مخاطب در اين جمله پيامبر صلى الله عليه و آله است، ولى ناگفته پيدا است كه، منظور همه انسانها مى‌باشد.
***
نكته:
در اينجا لازم است به چند حديث پر معنى در ارتباط با آيات فوق از پيامبر صلى الله عليه و آله و امير مؤمنان على عليه السلام اشاره كنيم:
١- در تفسير «روح المعانى» در حديثى از على عليه السلام مى‌خوانيم: «شبى از