أُجاجاً». «١»

«پس چرا شكر اين نعمت بزرگ را بجا نمى‌آوريد»؟ «فَلَوْ لا تَشْكُرُونَ».
آرى، اگر خدا مى‌خواست، به املاح محلول در آب نيز، اجازه مى‌داد كه، همراه ذرات آب تبخير شوند، و دوش به دوش آنها به آسمان صعود كنند، و ابرهائى شور و تلخ تشكيل داده، قطره‌هاى بارانى درست همانند آب دريا شور و تلخ فرو ريزند! اما او به قدرت كامله‌اش اين اجازه را به املاح نداد، نه تنها املاح در آب، بلكه ميكربهاى موذى و مضر و مزاحم نيز اجازه ندارند همراه بخارات آب به آسمان صعود كنند، و دانه‌هاى باران را آلوده سازند، به همين دليل، قطرات باران هرگاه هوا آلوده نباشد، خالص‌ترين، پاكترين، و گواراترين آبها است.
«أُجاج» در اصل از «اجيج» آتش، يعنى برافروختگى و سوزندگى آن گرفته شده است، و به آبهائى كه به خاطر شورى يا تلخى و حرارت، دهان را مى‌سوزاند «اجاج» مى‌گويند.
اين سخن را با حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله پايان مى‌دهيم، در اين حديث مى‌خوانيم: إِنَّ النَّبِىَّ كانَ إِذا شَرِبَ الْماءَ قالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِى سَقانا عَذْباً فُراتاً بِرَحْمَتِهِ وَ لَمْ‌يَجْعَلْهُ مِلْحاً أُجاجاً بِذُنُوبِنا!: «هنگامى كه حضرت آب مى‌نوشيد مى‌فرمود: حمد براى خداوندى كه به رحمتش ما را از آب شيرين و گوارا سيراب كرد، و آن را به خاطر گناهانمان شور و تلخ قرار نداد»!. «٢»
***
سرانجام، به هفتمين و آخرين دليل معاد در اين سلسله آيات مى‌رسيم، و آن آفرينش «آتش» است، آتشى كه از مهمترين ابزار زندگى بشر، و مؤثرترين