تفسير:
اين «آب و آتش» از كيست؟
در اين بخش از آيات، اشاره به ششمين و هفتمين دليل معاد، مى‌كند كه، بيانگر قدرت خداوند بر همه چيز و بر احياى مردگان است.
نخست مى‌فرمايد: «آيا به آبى كه مى‌نوشيد، انديشيده‌ايد»؟ «أَ فَرَأَيْتُمُ الْماءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ».
***
«آيا شما آن را از ابر نازل مى‌كنيد؟ يا ما نازل مى‌كنيم»؟ «أَ أَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ».
«مُزْن» (بر وزن حزن) آن گونه كه «راغب» در «مفردات» مى‌گويد: به معنى «ابرهاى روشن» است، و بعضى آن را به «ابرهاى باران‌زا» تفسير كرده‌اند. «١»
اين آيات، وجدان انسانها را در برابر يك سلسله سؤالها قرار مى‌دهد، و از آنها اقرار مى‌گيرد، و در واقع مى‌گويد: آيا درباره اين آبى كه مايه حيات شما است، و پيوسته آن را مى‌نوشيد، هرگز فكر كرده‌ايد؟
چه كسى، به آفتاب فرمان مى‌دهد بر صفحه اقيانوسها بتابد؟ و از ميان آبهاى شور و تلخ تنها ذرات آب خالص، شيرين و پاك از هر گونه آلودگى را جدا ساخته، و به صورت بخار، به آسمان بفرستد؟
چه كسى، به اين بخارات دستور مى‌دهد، دست به دست هم دهند و فشرده شوند، و قطعات ابرهاى باران‌زا را تشكيل دهند؟
چه كسى، دستور حركت به بادها، و جابجا كردن قطعات ابرها، و فرستادن آنها را بر فراز زمينهاى خشك و مرده مى‌دهد؟