«فَشارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ». «١»

***
«و چنان حريصانه مى‌نوشيد، همانند نوشيدن شترانى كه به بيمارى استسقا مبتلا شده‌اند» «فَشارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ».
شترى كه مبتلا به اين بيمارى مى‌شود، آنقدر تشنه مى‌گردد، و پى در پى آب مى‌نوشد تا هلاك شود، آرى، اين است سرنوشت «ضالون مكذبون» در قيامت.
«حَمِيم» به معنى «آب فوق‌العاده داغ و سوزان» است، لذا به دوستان گرم و پر محبت «ولىّ حميم» مى‌گويند، «حمّام» نيز از همين ماده مشتق شده است.
«هِيْم» (بر وزن ميم) جمع «هائم» (و بعضى آن را جمع «اهيم» و «هيماء» مى‌دانند) در اصل از «هيام» (بر وزن فرات) به معنى «بيمارى عطش» است كه به شتر عارض مى‌شود، اين تعبير در مورد عشقهاى سوزان، و عاشقان بيقرار نيز به كار مى‌رود.
بعضى از مفسران «هِيم» را به معنى زمينهاى شنزار مى‌دانند كه، هر قدر آب روى آن بريزند در آن فرو مى‌رود، و گوئى هرگز سيراب نمى‌شود!
***
و در آخرين آيه مورد بحث، بار ديگر اشاره به اين طعام و نوشابه كرده، مى‌گويد: «اين است وسيله پذيرائى از آنها در روز قيامت»! «هذا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ».
و اين در حالى است كه «اصحاب اليمين» در سايه‌هاى بسيار لطيف و پر طراوت آرميده‌اند، و از بهترين ميوه‌ها و چشمه‌هاى آب گوارا، و شراب طهور،