يمينى»؟! «وَ أَصْحابُ الْيَمِينِ ما أَصْحابُ الْيَمِينِ». «١»

و اين برترين توصيفى است كه از آنها شده؛ زيرا اين تعبير در مواردى به كار مى‌رود كه اوصاف كسى در بيان نگنجد، و به هر حال، اين تعبير بيانگر مقام والاى اصحاب اليمين است.
***
آيه بعد، به نخستين موهبت اين گروه اشاره كرده، مى‌گويد: «آنها در سايه درخت سدر بى‌خار قرار خواهند گرفت» «فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ». «٢»

در حقيقت اين رساترين توصيفى است كه براى درختان بهشتى در قالب الفاظ دنيوى ما امكان‌پذير است؛ زيرا «سدر» به گفته بعضى از ارباب لغت: درختى است تناور كه بلنديش گاهى تا چهل متر مى‌رسد، و مى‌گويند: تا دو هزارسال عمر مى‌كند (و سايه بسيار سنگين و لطيفى دارد)، تنها عيب اين درخت اين‌است كه، خاردار است، ولى با توصيف به «مخضود» از ماده «خضد» (بر وزن مجد) به معنى بريدن و گرفتن خار، اين مشكل نيز در درختان سدر بهشتى حل شده.
در حديثى آمده است: «هر گاه بعضى از لغات قرآن براى ياران پيامبر صلى الله عليه و آله مشكل مى‌شد، مى‌گفتند: خداوند به بركت اعراب باديه‌نشين، و سؤالات آنها ما را بهره‌مند مى‌كند، از جمله: روزى عربى باديه‌نشين خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمده عرض كرد: اى رسول خدا! خداوند متعال در قرآن، از يك درخت آزاردهنده نام برده است، و من فكر نمى‌كردم در بهشت چنين درختى باشد! فرمود: كدام