همچون ياقوت و مرجانند»! «كَأَنَّهُنَّ الْياقُوتُ وَ الْمَرْجانُ».
به سرخى و صفا و درخشندگى «ياقوت»، و به سفيدى و زيبائى شاخه «مرجان»، هنگامى كه اين دو رنگ (يعنى سفيد و سرخ شفاف) به هم آميزند، زيباترين رنگ را به آنها مى‌دهند.
«ياقوت» سنگى است معدنى و معمولًا سرخ رنگ، و «مرجان» حيوانى است دريائى شبيه شاخه‌هاى درخت كه، گاه به رنگ سفيد و گاه قرمز يا رنگهاى ديگر است، و در اينجا ظاهرا منظور نوع سفيد آن است. «١»
***
بار ديگر به دنبال اين نعمت بهشتى مى‌فرمايد: «كدامين نعمت از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد»؟! «فَبِأَىِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ».
***
و در پايان اين بحث مى‌گويد: «آيا جزاى نيكى جز نيكى خواهد بود» «هَلْ جَزاءُ الإِحْسانِ إِلَّا الإِحْسانُ». «٢»

آيا آنها كه در دنيا كار نيك كرده‌اند، جز پاداش نيك الهى، انتظارى درباره آنها مى‌رود؟
گرچه در روايات اسلامى يا تفسير مفسران، «احسان» در اين آيه، تنها به معنى «توحيد» يا به معنى «توحيد و معرفت» يا به معنى «اسلام» تفسير شده، ولى، پيداست، اينها هر كدام مصداق روشنى از اين مفهوم گسترده است كه، هر گونه نيكى را در عقيده، گفتار و عمل شامل مى‌شود.
در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: آيَةٌ فِي كِتَابِ اللَّهِ مُسَجَّلَةٌ، قُلْتُ وَ