سُيُوفُهُمْ مَعَ بَنِى أُمَيَّهِ! وَ الْقَضاءُ يَنْزِلُ مِنَ السَّماءِ وَ اللَّهُ يَفْعَلُ ما يَشاءُ: «از شخص آگاهى سؤال كردى، بدان دلهاى مردم با تو است، اما شمشيرهايشان با بنى اميه است! اما فرمان الهى از آسمان نازل مى‌شود، و خداوند هر چه را صلاح بداند، و اراده كند، انجام مى‌دهد».
«امام حسين» عليه السلام فرمود: صَدَقْتَ لِلَّهِ الامْرُ يَفْعَلُ ما يَشاءُ، وَ كُلَّ يَوْمٍ رَبُّنا فِي شَأْنٍ: «راست گفتى، خدا هر چه را اراده كند انجام مى‌دهد، و پروردگار ما هر روز در شأن و كارى است». «١»
اينها همه نشان مى‌دهد، اين آيه، آيه‌اى است اميدبخش براى مؤمنان.
جالب اين كه، مى‌گويند: يكى از امراء، از وزير خود از تفسير اين آيه سؤال كرد، اما او اظهار بى‌اطلاعى نمود و تا فرداى آن روز مهلت خواست.
هنگامى كه محزون و غمناك به منزل آمد، غلام سياه (با معرفتى) داشت سؤال كرد: چه خبر است؟ ماجرا را گفت، غلام اظهار داشت به سراغ امير برو، اگر مايل باشد، من تفسير آيه را براى او بازگو مى‌كنم، امير او را خواست و از وى سؤال كرد، در پاسخ گفت:
اى امير! شَأْنُهُ أَنْ يُولِجَ اللَّيْلَ فِى النَّهارِ، وَ يُولِجَ النَّهارَ فِى اللَّيْلِ، وَ يُخْرِجَ الحَىَّ مِنَ المَيِّتِ، وَ يُخْرِجَ المَيِّتَ مِنَ الحَىِّ، وَ يُشْفِىَ سَقِيْماً وَ يُسْقِمَ سَلِيْماً، وَ يَبْتَلِي مُعافاً، وَ يُعافِىَ مُبْتَلىً، وَ يُعِزَّ ذَلِيلًا، وَ يذِلَّ عَزِيزاً، وَ يُفْقِرَ غَنِيّاً وَ يُغْنِىَ فَقِيْراً: «شأن خداوند اين است كه شب و روز را يكى بعد از ديگرى مى‌آورد، و مى‌برد، از دل مرده زنده خارج مى‌كند، و از زنده مرده، بيمارى را شفا مى‌دهد، و سالمى را بيمار مى‌كند، تندرستى را مبتلا مى‌سازد، و مبتلائى را عافيت مى‌بخشد، ذليلى را عزت مى‌دهد، و عزيزى را ذليل مى‌كند، ثروتمندى را فقير مى‌سازد و