محتواى سوره قمر
اين سوره ويژگى سوره‌هاى مكّى‌را، كه بحث‌هاى داغ از مبدأ و معاد است در بر دارد، و مخصوصاً بيانگر كيفرهاى گروهى از اقوام پيشين است، كه بر اثر لجاجت و عناد و پيمودن راه كفر و ظلم و فساد، يكى پس از ديگرى، به عذاب‌هاى كوبنده الهى گرفتار، و هلاك شدند.
و به دنبال هر يك از اين سرگذشت‌ها، جمله: وَ لَقَدْ يَسَّرْنَا الْقُرْآنَ لِلْذِّكْرِ فَهَلْ مِنْ مُدَّكِرٍ: «ما قرآن را براى تذكر سهل و آسان ساختيم، آيا كسى هست كه پند گيرد» تكرار مى‌كند، تا درسى باشد براى مسلمين و كفار!
روى هم رفته محتواى اين سوره را در هفت بخش، مى‌توان خلاصه كرد:
١- آغاز سوره، از مساله نزديكى قيامت و موضوع «شق القمر» و اصرار مخالفان در انكار آيات الهى سخن مى‌گويد.
٢- در بخش ديگر، از نخستين قوم سركش و متمرد و لجوج يعنى قوم «نوح» و مساله «طوفان» به صورت فشرده‌اى بحث مى‌كند.
٣- بخش ديگر، داستان قوم «عاد» و عذاب دردناك آنها را شرح مى‌دهد.
٤- در چهارمين بخش، سخن از قوم «ثمود» و مخالفت آنها با پيامبرشان «صالح» عليه السلام است، و همچنين «معجزه ناقه»، و بالاخره مجازات آنها با «صيحه آسمانى» است.
٥- سپس، به سراغ قوم «لوط» مى‌رود، و ضمن اشاره گويا و فشرده‌اى به كفر و انحراف اخلاقى آنها، به قسمتى از عذاب دردناكشان اشاره مى‌كند.
٦- در بخش ديگر، سخن بسيار كوتاهى از «آل فرعون» و مجازات آنها