عدالت، بسيار مى‌شود كه ملتى را در كام نيستى فرو مى‌برد.
قرآن مجيد، در چهارده قرن قبل، با تعبيراتى كه در آيات فوق خوانديم پرده از روى اين حقيقت برداشته، و با جمله «وَ السَّماءَ رَفَعَها وَ وَضَعَ الْمِيزانَ* أَلاَّ تَطْغَوْا فِى الْمِيزانِ» همه گفتنى‌ها را گفته است، و طغيان و سرپيچى از قوانين تشريعى را، هم‌سنگ طغيان و سرپيچى از قوانين تكوينى، كه حاكم بر آسمانهاست شمرده.
چه تصوير جالبى قرآن در اين آيات، از جهان هستى، و از عالم انسانيت ارائه مى‌دهد! نه تنها اين جهان، كه جهان آخرت نيز «يوم الحساب» است، و روز «نصب موازين»، بلكه در آنجا حساب و ميزان به درجات دقيقتر از اينجا است، و به همين دليل در روايات اسلامى به ما دستور داده شده است كه: «حساب خودمان را برسيم پيش از آنكه به حسابمان برسند، و خويشتن را در ميزان سنجش بگذاريم پيش از آنكه ما را وزن كنند» (حَاسِبُوا أَنْفُسَكُمْ قَبْلَ أَنْ تُحَاسَبُوا وَ زِنُوهَا قَبْلَ أَنْ تُوزَنُوا). «١»

***