سپس از آسمان به زمين مى‌آيد و مى‌فرمايد: «خداوند زمين را براى زندگى انسانها آفريد» «وَ الْأَرْضَ وَضَعَها لِلْأَنامِ».
«أنام» را بعضى، به معنى «انسانها» و بعضى، به معنى «انس و جنّ» و گاه آن را به معنى «هر موجود ذى روح» تفسير كرده‌اند.
البته، جمعى از ارباب لغت و مفسران، آن را به مطلق «خلق» نيز تفسير كرده‌اند، ولى، قرائن موجود و خطابهاى سوره كه متوجه انس و جن است نشان مى‌دهد كه، منظور از آن در اينجا همان انس و جن است.
آرى، اين كره خاكى كه در اينجا به عنوان يك موهبت مهم الهى ذكر شده، و در آيات ديگر از آن به عنوان «مهاد» (گهواره) ياد كرده، قرارگاه مطمئن و آرام و آماده‌اى است كه براى غالب ما اهميتش در حالت عادى درك نمى‌شود، اما هنگامى كه يك زمين لرزه كوچك، همه چيز را به هم مى‌ريزد، و يا يك آتشفشان، شهرى را زير مواد مذاب و دود آتش دفن مى‌كند، به اين حقيقت پى مى‌بريم كه اين زمين آرام، چه نعمت و بركتى است، مخصوصاً اگر به آنچه دانشمندان درباره سرعت حركت زمين به دور خود، و به دور آفتاب، گفته‌اند بينديشيم، اهميت اين آرامش در عين حركت سريع و سرسام‌آورش،- نه يك حركت، بلكه انواع مختلف حركت- روشنتر مى‌شود. «١»
تعبير به «وضع» در مورد «زمين»، در برابر «رفع» در مورد «آسمان»، علاوه بر لطف خاصى كه در اين مقابله است، اشاره پر معنائى به تسليم بودن زمين و منابع آن در مقابل انسان است، همان گونه كه در آيه ١٥ سوره «ملك» مى‌خوانيم:
هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَناكِبِها وَ كُلُوا مِنْ رِزْقِهِ: «او كسى