با نام او يا اين كه او را با نام آفريده‌ها و اوصاف آنان مى‌خوانند. اوصاف «الوهيّت» را براى بندگانش اثبات مى‌كنند و آن‌ها را به جاى خداوند مى‌نشانند. خداى تعالى درباره اين گروه فرمود:

وَذَرُوا الَّذِينَ يُلْحِدُونَ فِي أَسْمائِهِ سَيُجْزَوْنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ.[١] و آنان را كه در نام‌هاى خداوند كژانديشى مى‌كنند، وا نهيد، به زودى بدان‌چه مى‌كرده‌اند، كيفر مى‌بينند.

امام سجاد (ع) در اين فراز از دعا: يا مَنْ لاتَنْقَضِى عَجائِبُ عَظَمَتِكُ، صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ احْجُبْنا عَنِ الِالْحادِ فِى عَظَمَتِكَ، پس از مدح و ثناى خداوند و اشاره‌اى، به اجمال، به عظمت و بزرگى و احتشام نهايت‌ناپذير او و ياد زيبايى‌هاى شگفت‌انگيزى كه در جاى جاى آفرينش تجلّى كرده است و هر لحظه تازه‌هايى از آن شگفتى‌ها را مى‌نماياند و جهان را سرشار از طراوت و شادابى و حسن و زيبايى مى‌كند، از ساحت قدس الهى، كه در وراىِ اين تجلّيات و تازه‌هاى شگفتش نهان است، براى محمد و دودمان او كه زيباترين و شگفت‌انگيزترين تجليّات آن ذات مقدس‌اند، درود و تحيت طلب كرد: صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، آن‌گاه، به لحاظ وجاهَت قربِ حبّى و محبوبى كه محمد و دودمانش، در بارگاه ربوبى دارند و وثيق‌ترين واسطه فيض‌اند، آن بزرگواران را به وساطت گرفت تا پس از توفيق الهى و هدايت ربوبى، در پرتو تعاليم و آموزه‌هاى ناب آنان، خود و دوستان و بستگان و همه پويندگان راهش از آسيبِ «الحاد» مصون بمانند. اين ادب را در نيايش‌هاى خود، به طور عام، و در همه فرازهاى اين نيايش، به طور خاص، رعايت فرموده است، تا به ما بياموزد كه در شناخت ذات اقدس الهى و صفات والاى او و درك عظمت بى‌منتهايش تنها به عقل محدود و خِرد مهجور و شهود ناقص خويش بسنده كردن، درافتادن در حفره خوف‌انگيزَ «تشبيه»؛ تشبيه خالق به خلق، يا گرفتار آمدن در دام شيطانى «تعطيل»؛ تعطيل معرفت است كه هر دو وسوسه شيطانى و ناديده انگاشتن حق خداوند بر بندگان اوست و زشت‌ترين نوعِ «الحاد» در معرفت خداوند و شناخت عظمت اوست؛ چرا كه دستاوردِ «عقل» سياه كردنِ دفترِ انديشه‌هاست و نبايد تنها بدان بسنده‌

[١] - همان