مكانت‌ها همه هيچ است، بر محمد و دودمانش درود فرست و ما را، آن‌گاه كه بر تو درآييم، گرامى دار! و اى كه نهانِ خبرها و رويدادها نزد او آشكار است، بر محمد و دودمانش درود فرست و ما را در پيشگاه خود، رسوا مساز!

عجائب: جمع عجيب، كارهاى شگفت و بى‌نظير كه دليل عظمت و بزرگى و جلال خداوند است؛ چه در دنيا و چه در آخرت، كه نهايت‌ناپذير و بى‌زوال است. العَجَب:

مصدرِ عَجِبَ، شگفتى، تعجب كردن، به شگفت آمدن، العجيب: فعيل به معناى فاعل، شگفت‌انگيز، حيرت‌آوَر.

الالْحاد: برگشتنِ از حق و مايل شدن به زور و ستم، بَدْدينى، پافشارى بيش از حدّ در كفر. لَحَدَ الَيْهِ: به او گرايش يافت، به او متمايل شد. لَحَدَ فِى الدِّينِ: از دين برگشت، كافر و ملحد شد.

الرَّقَبَةُ: مصدرِ «رَقَبَ» به معناى گردن، بيخ پسِ گردن، بنده، برده؛ چرا كه گاهى از «كلّ» به «جزء» تعبير مى‌شود و به تعبير ديگر، ناميدنِ «كُلّ» به نام «جزء» امرى متداول و جارى است.

خَطَر: قدر و منزلت.

فَضَحَ: او را رسوا كرد. مُفْتَضَحْ كرد، آبروى او را ريخت. فَضَحَ الْخَبَرَ: خبر را كشف و فاش كرد.

شگفتيهاى شكوه و احتشام خداوند

يا مَنْ لاتَنْقَضِى عَجائبُ عَظَمَتِهِ، صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ احْجُبُنا عَنِ الْالْحادِ فى عَظَمَتِكَ. اى كه شگفتى‌هاى بزرگى‌اش پايان‌ناپذير است، بر محمد و دودمانش درود فرست، و ما را از بددينى و بدفهمى عظمت و شكوهت، بازدار.

عظمتِ حقيقى آن است كه موصوف به آن (عظيم)، از هيچ سو، محاط و در حصار چيزى نيست و در هيچ ظرفى از ظروف- مكان و زمان- نمى‌گنجد. چنين موجودى كه‌