گناهان‌مان است. همچنان كه در فرازى از زيارتِ پرمايه و سرشار از معارفِ ناب شيعى؛ زيارت جامعه آمده است: وَ جَعَلَ صَلاتَنا عَلَيْكُمْ وَ ما خَصَّنا بِهِ مِنْ وِلايتِكُمْ طِيباً لِخُلْقِنا وَ طَهارَةً لِانْفُسِنا وَ تَزْكِيَةً لَنا لِذُنُوبِنا. و همين طور، يادآورىِ الگوهاى صالح و شفيعانِ پاك‌نهاد است؛ چرا كه قرب و منزلت پيامبران و اوصياى ايشان، نزد خداوند جهانيان و پروردگار عالميان بسيار والا و ارجمند است. آنان واجد مراتب و منزلت‌هاى والايى- بسيار بالا- از معرفت و محبت خداوند و عبوديت او هستند. از اين رو، هركدام- در حد و منزلت خويش- از اسرار الهى آگاهند و امين اسرار الهى‌اند. با توجه به اين امر، شناخت مقامات آنان و احوال عبودى و عبادى‌شان، خود از مراتب «معرفت» است. انسان از راه «تعاليم» دعايى و مضامينى كه در اين باره، در آن‌ها، آمده است و تأمّل در آن مضامين، به مقام آنان- به ويژه موقعيت انحصارى پيامبر اكرم ٦ و صديقه كبرى و ائمه طاهرين (ع) و قُرب مُحِبّى و مَحبُوبى ايشان- پى مى‌برد، و از روحانيّت و باطن آنان مدد مى‌جويد، و ايشان را نزد خداوند واسطه فيض و اجابت قرار مى‌دهد. همچنان كه خداى تعالى فرمود:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ.[١] اى مؤمنان! از خداوند پروا كنيد و به سوى او دستاويز بجوييد.

در برخى از روايات آمده است كه «وسيله» در اين آيه دوستى و پيروى پيامبر ٦ و دودمان اوست؛ يعنى وسيله تقرب به خداوند و ايمان به او، و پيروى از پيامبر ٦ و اهل بيت اوست. از على (ع) نقل شده است كه فرمود:

انَا وَسِيلَتُهُ.[٢] من وسيله خدا هستم.

از اين رو فرموده‌اند كه، پيش از دعا و پس از آن، بر محمد و دودمان او، صلوات فرستيد؛ يعنى از درگاه خداوند براى محمد و آل محمد ٦. كه برترين مقرّبان درگاه خداوندند و رحمت و فيض و قرب بيشتر مى‌طلبند، درود فرستيد، تا از قرب آنان بهره‌مند گرديد، و به اجابت دعاى خويش نزديك شويد.

[١] - مائده، آيه ٣٥

[٢] - الميزان، ج ٦، ص ٣٤١