بخواهى، چه نخواهى، (سودى ندارد زيرا) اگر هفتاد بار براى آن‌ها آمرزش بخواهى هيچ گاه خداوند آن‌ها را نخواهد آمرزيد. و كسانى كه در زمان پيامبر ٦ به راه راست بودند، اما پس از رحلت آن بزرگوار بر سرِ دنياطلبى و مقام خواهى، دين خود را باختند و فتنه‌ها انگيختند و خون‌هاى بسيارى از مسلمانان را در راه هوسهاى خود ريختند؛ مانند طلحه‌ها و زبيرها، كه آتش جنگ «جمل» را برافروختند، همان صحابه‌اند كه بايد حريم‌شان را پاس داشت و در رديف اصحابى چون سلمان، ابوذر، و مقداد و ... از آنان ياد كرد؟ آيا اين گروههايى كه از پاره‌اى از ويژگيها و خيانت‌ها و نفاق‌هاشان، ياد شد، همان‌ها هستند كه امام سجاد (ع) در اين نيايش آن‌ها را به بزرگى ياد كرد و خاطره فداكارى‌ها و بزرگوارى‌هاشان را گرامى داشت؟! آيا به راستى، مؤمنانِ نخستين و پيش‌گامانِ بااخلاص با مسلمان‌نمايانِ خائن و سركش و فتنه‌انگيز و بدعتگزار در يك رديف‌اند؟ در اين سخن خداوند تأمل كنيم كه فرمود:

أَفَمَن كَانَ مُؤْمِناً كَمَن كَانَ فَاسِقاً لَايَسْتَوُونَ. أَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ جَنَّاتُ الْمَأْوَى‌ نُزُلًا بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ. وَأَمَّا الَّذِينَ فَسَقُوا فَمَأْوَاهُمُ النَّارُ كُلَّمَا أَرَادُوا أَن يَخْرُجُوا مِنْهَا أُعِيدُوا فِيهَا وَقِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا عَذَابَ النَّارِ الَّذِي كُنتُم بِهِ تُكَذِّبُونَ.[١] آيا كسى كه مؤمن است همچون كسى‌است كه از فرمان خداى بيرون رفته؟ هرگز برابر نيستند. اما آنان كه ايمان آوردند و كارهاى نيك و شايسته كردند، ايشان را بهشت‌هايى است كه براى پذيرايى در آنها جاى مى‌گزينند به پاداش آن چه مى‌كردند. و اما آنان كه از فرمان بيرون شدند جايگاهشان آتش- دوزخ- است، هر گاه بخواهند از آن بيرون آيند به آن برگردانده مى‌شوند، و گويندشان بچشيد آتشى كه دروغ مى‌انگاشتيد.

نكته جالب اين كه، اهل سنّت نيز، عملًا براى همه صحابه و تابعان حرمت قائل نيستند، چون قاتلان عثمان از ميان صحابه و تابعان برخاستند و هم خالد بن وليد، قاتل مالك بن نُوَيره صحابى بود، در حالى كه بارها خليفه دوم، به ابوبكر اصرار مى‌كرد كه بر

[١] - سجده، آيه ١٨-/ ٢٠