تابِعان، مسلمانانى كه شخص پيامبر ٦ را نديده و مصاحب يكى از اصحاب رسول اكرم ٦ بوده باشند. مؤمنانى كه تعاليم نبوى را بى‌واسطه از ايشان دريافت كرده‌اند. پس از فتح مكّه و پايان دوره هجرت ايمان آورده‌اند و با ايمان و عمل صالح به راه اصحاب رفته و طريقت آنان را برگزيده‌اند. در قرآن كريم در دو جا، به دنبالِ يادخيز از اصحاب، از آن‌ها به بزرگى ياد شده است:

١- وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدَاً ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ.[١] پيش‌گامان نخستين، از كوچندگان و ياران (مهاجران و انصار)، و آنان كه به نكوكارى پى گرفته‌اندشان، خدا از ايشان خشنود شد و آنان خود از خدا، و خدا براىِ‌شان پرديسهايى ساخته است كه از زيرشان جويها برود و در آن جاويدانِ هماره‌اند، رستگارى بزرگ خود اين است.

٢- وَالَّذِينَ جَاءُوا مِن بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلّاً لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَؤوفٌ رَحِيمٌ.[٢] كسانى كه از پس ايشان بيامده‌اند، گويند: اى پروردگار ما، ما را و برادران‌مان را كه در ايمان از ما پيشى جسته‌اند بيامرز، و كينه كسانى را كه گرويده‌اند در دلهاى ما مَنِهْ. اى پروردگار ما، راستى كه تو نرم و مهربان‌اى.

[١] - توبه، آيه ١٠٠

[٢] - حَشر، آيه ١٠