فرشتگانى كه چند و چون‌شان را جز خدا نمى‌داند. حمّاد بن عيسى گويد: كسى از ابا عبداللَّه امام صادق (ع) پرسيد: آيا شمار فرشتگان بيش‌تر است يا فرزندان آدم؟ فرمود:

وَ الَّذِى نَفْسِى بِيَدِهِ لَمَلائِكَةُ اللَّهِ فِى السّمواتِ اكْثَرُ مِنْ عَدَدِ التُّرابِ فِى الْارْضِ وَ ما فِى السَّماءِ مَوْضِعُ قَدَمٍ الّا وَ فِيهِ مَلَكٌ يُسَبِّحُ لَهُ وَ يُقَدِّسُهُ وَ لا فِى الْارْضِ شَجَرَةٌ وَ لا عُودَةٌ الّا وَ فِيها مَلَكٌ مَوَكَّلٌ يَأتِى اللَّهُ فِى كُلِّ يَوْمٍ بِعَمَلِها، اللَّهُ اعْلَمُ بِها وَ ما مِنْهُمْ احَدٌ الّا وَ يتقرَّبُ الَى اللَّهِ بِوِلايَتِنا اهْلَ الْبَيْتِ وَ يَسْتَغفِرُ لِمُحبّينا وَ يُلعِنُ اعْدائَنا وَ يَسألَ اللَّهَ يُرسِلَ عَلَيْهِمْ مِن الْعَذابِ ارسالًا.[١] سوگند به آن كه جانم در دست اوست فرشتگان خدا در آسمان‌ها از مقدار خاك (ذرّات خاك) بيش‌ترند و در آسمان جاى پايى يافت نمى‌شود مگر آنكه فرشته‌اى در آنجا به تسبيح و تقديس خدا مشغول است و هيچ درخت و شاخه‌اى در زمين نيست جز آنكه فرشته‌اى بر آن گمارده شده كه هر روز عمل آن را به نزد خدا مى‌برد و خدا خود بدان داناتر است و هيچ كدام آنها نيست مگر آنكه در هر روز به سبب ولايت ما خاندان، به خداوند تقرب مى‌جويد و براى دوستان، ما آمرزش مى‌طلبد و دشمنان ما را، لعنت مى‌كند و از خدا مى‌خواهد هر چه بيش‌تر عذاب بر آنان فرستد.

على (ع) فرمود:

وَلَيْسَ فِى اطْباقِ السَّمَواتِ مَوْضِعُ اهابٍ إلَّا وَ عَلَيْهِ مَلَكٌ ساجِدٌ اوْساعٍ حافِدٌ.[٢] در آسمان‌هاى تو بَر تو، جايى به اندازه پوستى گسترده يافت نشود جز آنكه فرشته‌اى بر آن سجده كنان است يا چالاك در راه پرستش روان.

امام سجاد (ع) در اين نيايش، به بخشى از اين بسيار و بى‌شمار كه در بخشى از عالم به خدمت خلق گمارده شده‌اند اشاره فرمود: فرشتگانى كه ساكنان آب و هوا و زمين اند و هر يك از آنان كه بر خلق گماشتى.

[١] - علم اليقين فى اصول الدين، ج ١، ص ٤٢٨

[٢] - نهج‌البلاغه، خطبه ٩١