٧. فرشتگانى كه آنان را با بلاى ناگوار و آسايشِ دل‌پسند به سوى اهل زمين گسيل مى‌دارى و بر سفيران بزرگوار و نيكوكار و نگهبانان؛ نويسندگان گرامى و فرشته جانْ‌سِتان (عزرائيل) و ياورانش و نكير و منكَر (دو فرشته بازپرس در گور) و رومان؛ فتّان گورستان‌ها (دگرگون كننده گورها) و طواف كنندگان «بيت المعمور» و «مالك» و «خازنان دوزخ» و «رضوان» و «خادمان و پرده داران مينو» و آنان كه «از فرمان خداوند سر نپيچند و آنچه فرمان يابند به جاى آورند» و آنان كه بهشتيان را گويند:

«درود بر شما به شكيبايى‌اى كه ورزيده‌ايد كه سرانجام آن سراى نيكوست». و آتش افروزان دوزخ كه چون به آنان گفته شود: «بگيريدش و به بند آريدش! سپس در دوزخش افكنيد»، بى‌درنگ، شتابناك رو به سوى دوزخ آرند و گنهكاران را مهلت ندهند و هر فرشته‌اى كه نامش نبرديم و منزلتش در بارگاه تو نشناختيم و كارآيى او ندانستيم. فرشتگانى كه ساكنان آب و هوا و زمين اند و هر يك از آنان كه بر خلق گماشتى.

٨. پس خدايا در آن روزى كه فرامى رسد و با هر كس دو فرشته؛ يكى «پيش راننده» و ديگرى «گواه»، همراه است بر همگى ايشان؛ همه (اصناف فرشتگان) درود فرست. درود فرست بر ايشان، درودى كه بر كرامت‌شان كرامت و بر پاكى‌شان پاكى افزايد. خدايا آن‌گاه كه بر فرشتگان و فرستادگانت درود مى‌فرستى و درودمان را به آنان ابلاغ مى‌كنى، به سبب آنكه نام نيكو و ياد خيرشان بر زبان و دل‌مان جارى كرده‌اى، بر ما نيز درود و رحمت فرست زيرا كه تو بخشنده و بزرگوارى.