گفت پيغمبر ز سرماى بهار		تن مپوشانيد ياران زينهار
زآنك با جان شما آن مى‌كند		كان بهاران با درختان مى‌كند
ليك بگريزيد از سردِ خزان‌		كان كند كو كرد با باغ و رزان‌
راويان اين را به ظاهر برده‌اند		هم بر آن صورت قناعت كرده‌اند
بى خبر بودند از جان آن گروه‌		كوه را ديده، نديده كان به كوه‌

آن خزان نزد خدا نفس و هواست‌		عقل و جان عين بهارست و بقاست‌
مر ترا عقليست جُزوى در نهان‌		كامَلُ العقلى بجو اندر جهان‌
جزوِ تو از كُلِ او كُلّى شود		عقل كُل بر نفس چون غُلّى شود
پس به تاويل اين بود كانفاسِ پاك‌		چون بهارست و حياتِ برگ و تاك‌
از حديث اولياء نرم و درشت‌		تن مپوشان، زانك دينت راست پشت‌
گرم گويد، سرد گويد، خوش بگير		تا زگرم و سرد بِجهىِ، و زسعير
گرم و سردش نوبهارِ زندگيست‌		مايه صدق و يقين و بندگيست‌
زان كزو بُستان جانها زنده است‌		زين جواهر، بحر دل آكنده است‌
بر دل عاقل هزاران غم بود		گر زباغ دل خلالى كم شود[١]

پيامبر گرامى ٦ فرمود: حواريّون به عيساىِ مسيح گفتند: اى روح خدا! با كه هم نشين شويم؟ فرمود:

مَنْ يُذّكِرُكُمُ اللَّهَ روُيَتُهُ، وَ يَزِيدُ فىِ عِلْمِكُمْ مَنْطِقُهُ، وَ يُرَغِبّكُمْ فىِ الاخِرَةَ عَمَلُهُ.[٢] با آن كه ديدارش خدا را به ياد شما آرد، و گفتارش بر دانش شما افزايد، و كردارش شما را به سراى واپسين راغب گرداند.

البته، مطابقت قول و فعل، گفتار و كردار، باور و سلوك، كارِ هموار و آسانى نيست، گذرگاه پر پيچ و خم و ناهموارى است. استقامت و صبورى مى‌طلبد چرا كه جلوه‌هاى دلرباى زندگى مادّى، سخت فريبنده است و آدمى، تا خود را به درياى مدد الهى متصل نگرداند، راه به جايى نمى‌برد و از كمند اين جلوه‌هاى جاذب نمى‌رهد. براى همين فرمود:

[١] - مثنوى، دفتر يكم، بيت ٢٠٤٦- ٢٠٥٩.

[٢] - اصول كافى، ج ١، ص ٣٩