او نياز دارند؛ بلكه هستى‌شان، عين نياز و نادارى است. و اوست كه بى‌نياز كننده هر فقير و نادار، و عزّت‌بخش هر ذليل و خوار، و توانمندى هر ناتوان، و پناهِ هر بى‌پناه است.

اوست كه آفريدگار زمين و آسمان‌ها و آن‌چه در ميانه آن‌هاست و اوست كه بر اورنگ فرمانفرمايى جهان استيلا دارد و هموست كه كار جهان را از آسمان تا زمين، تدبير مى‌كند و سامان مى‌دهد. آرى، اوست كه مَهارِ همه چيز و ناصيه هر جنبنده‌اى در دست اوست، و همه چيز از عنايت او مدد مى‌طلبد: «ازِمَّةُ الْامُورِ طرّاً بِيَدِهِ/ وَالْكُلُّ مُسْتَمِدَّةٌ مِنْ مَدَدِهِ».[١] و همه از عطاى نامحدود او استمداد مى‌گيرند و جيره‌خوارِ خوانِ نعمت اويند:

وَمَا كَانَ عَطَاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً.[٢] و دِهِش پروردگارت باز داشته نيست. بارخدايا! بى‌نيازان تنها به نيروى فزاينده تو، توانايند، پس بر محمد و دودمانش درود فرست و تو خود، ما را، توانا ساز. بى‌گمان بخشندگان، تنها از افزونى دِهِش‌هاى تو، مى‌بخشند. پس بر محمد و دودمانش درود فرست و خود، ما را به عطاى خويش، بى‌نياز گردان. بى‌گمان راه يافتگانِ كويت، جز به نورِ ذاتِ بِشْكوهِ تو، راه نيابند. پس بر محمد و دودمانش درود فرست و تو خود ما را، به كويت راه دِه. بارخدايا! هر كس هر نعمتى دارد، از توست. و هر كس هر عطايى بخشد از افزونى و فراوانى داده‌هاى توست. و هر كس راه به جايى برد، به هدايت توست. ما آدميان، هر اندازه، از خود استقلال و خود ساختگى نشان دهيم، باز هم هستى‌مان آكنده از نقص‌ها و نيازهايى است، كه جز تو هيچ كس ياراى بر آوردنِ آن‌ها را ندارد. عوامل محاسبه نشده و غير منتظره، آن چنان سوى ما سرازيرند كه گويى در هر لحظه عمرمان سرنوشت جداگانه‌اى در انتظار ماست. ميل به زندگى و بقا، و بهره‌مند شدن از لذّت‌هاى اين سراى از يكسو، و ترس از نيستى و بدبختى و پديده‌هاى ناخوشايند كه زمينه اين دو را، فراهم مى‌آوَرَد از سويى ديگر، در اين سراى پر بلا هر لحظه خود را در معرض خطر مى‌بينيم و همواره هراسان كه مبادا چيزى از آن چه داريم از كف برود و هر ساعت بانگِ مصيبتى گوشِ‌مان را مى‌خراشد. عزيزانى را مى‌بينيم كه ذليل و خوار مى‌شوند و توانگرانى كه بى‌چيز مى‌گردند و مادرانى كه به داغ فرزندان‌شان مى‌نشينند. هنوز بهارِ جوانى‌شان نشكفته، كه آفت خزانِ پيرى به آن‌ها مى‌رسد. كامِ‌شان با شهدى شيرين نگشته،

[١] - منظومه حكمت، ص ٣

[٢] - اسراء، آيه ٢٠