بلعم باعورا، صاحب مقامات و كرامات بود و به خداوند نزديك، امّا در مقام ايمنى نيز ننشسته بود؛ يعنى شيطان با دامى قوى در كمين او بود و تا آنجا پيش رفت، كه همه آن مقامات و كرامات را از او باز سِتاند و لباس كرامتى كه بر اثر تقرّب به خداوند، بر تن داشت، بيرون آورد و «مستجاب الدّعوه» بنى‌اسرائيل را تا پست‌ترين مرحله حيات، هبوط داد. تا آنجا كه چون سگ، به او بتازى، لَهْ لَهْ مى‌زند و اگر او را وانِهى، باز لَهْ لَهْ مى‌زند.

بَلْعمِ باعور را خَلْقِ جهان‌		سغبه شد مانندِ عيسىِ زمان‌
سجده ناوردند كس را دونِ او		صحتِ رنجور بود افسونِ او
پنجه زد با موسى از كبر و كمال‌		آنچنان شد كه شنيدستى تو حال‌
صدهزار ابليس و بَلْعَم در جهان‌		همچنين بوده‌ست پيدا و نهان‌
اين دو را مشهور گردانيد اله‌		تا كه باشد اين دو بر باقى گواه‌
اين دو دزد آويخت از دارِ بلند		ورنه اندر قهر بس دزدان بُدند

اين دو را پرچم به سوى شهر بُرد		كشتگانِ قهر را نتوان شمرد[١]

براى همين بود كه زين‌العابدين (ع)، با آن مقامِ رفيعى كه داشت، خود را در مقام ايمنى نمى‌ديد؛ چون مى‌دانست خداوند، هرگز مقام و منزلتِ تضمين شده‌اى را در اختيارِ، حتّا بزرگترين اولياى خود، قرار نداده است. و بندگان خداوند تا هر مرتبه‌اى كه بالا روند، همچنان بر لبه لغزشگاه ايستاده‌اند، و بر صراط مستقيمى گام نهاده‌اند كه از مو باريك‌تر و از لبه شمشير برنده‌تر است. مگر نه اين است كه خداوند بهترينِ بندگان خود، حضرت محمد ٦ را، با خطابِ عبرت‌آموزى هشدار داده است، تا بداند؛ هركس، در هر مقام و منزلتى كه هست، در مقامِ ناايمنى نشسته و سخت نيازمندِ مدد و تسديدِ خداوند است:

وَلَقَدْ أُوحِيَ إِلَيْكَ وَإِلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكَ لَئِنْ أَشْرَكْتَ لَيَحْبَطَنَّ عَمَلُكَ وَلَتَكُونَنَ‌

[١] - مثنوى، دفتر يكم، بيت ٣٢٩٨- ٣٣٠٤.