آنان بر مركب شكيبايى نشستند تا رهايى انسان را به ارمغان آورند و به شاهراه روشن دين رفتند و حريم مناديانِ توحيد را پاس داشتند، و در راهِ اعتلاى آن دل بيدار و سرهوشيار؛ چون نسيم بر بوستانهاى استعداد خلق‌ها وزيدند. و چون خون سالم، در رگ‌هاى عصرها و زمان‌ها- از آدم تا خاتم- دويدند و جنبش و حركت آفريدند و مشعلِ هدايت را در دل توده‌ها، برپاى داشتند.

سربازانِ گمنام و خدادوستان و مخاطب‌هاى آشنايى بودند، كه براى اصالت بخشيدن به انسانيّت‌هاى جاويد و متعالى، در كنار پيامبران، در راه فرازيدنِ «كَلِمَةُ اللَّه// لاالهَ الّا اللَّه» و فرو نهادنِ «كلمه كفر»، جان باختند و خون پاك و هيجان‌بار خود را، بر رواقِ تاريخِ انسان نگاشتند. در تاريكزار زندگى شرك‌آلودِ بى‌تپش توده‌ها، روح زندگى دميدند.

مؤمنانى ناب و خالص بودند كه در جامعه‌هاى ايمانى، همواره چكادِ معنويت بودند و غرورمايه انسانى و شور و شوق و شعور سيّال و عزيز جامعه‌ها. از سرِ شوق، همه و همه‌گاه، به همراه پيامبران و معلّمان الهى، بر همه سختى‌هاى رسالتِ آنان هموارگون رفتند، از همه چيز چشم بستند تا به همه چيز، چشم بگشايند. هيچ‌گاه از پاى ننشستند و هيچ روز، خستگى نشناختند. «عابدان شب بودند و شيران روز». اين همه و همه، براى اداى منشور راستين حق‌ها بود و حقوق‌ها. تعهد و ديندارى آميزه جان آنان شده بود. به يارى پيامبران شتافتند تا وجود انسان‌ها را افراشته دارند؛ تا آدميان را، از فروماندگى ذلّت و زبونى برهانند و به پايگاه عزّت و بزرگوارى برسانند. مردانى كه در فراز و فرود رسالت‌ها، كوهوار پشتوانه‌هاى پيامبران بودند، و به گاهِ غيبت و فَترت‌شان، پايگاهِ سِرِّ الهى و پناهگاه فرمان‌هاى خدا بودند. با كوله‌بارى از خلوص و ايمان، خويش را براى خدا مى‌خواستند. از اين رو، همواره پى‌گيرِ آرمان متعالىِ صلح و عدالت بودند، تا در پرتو آن احكام الهى جارى گردد و بندگى خداوند تحقق يابد. در پرتو بصيرت‌هاشان، به گاه سخن، حق را به نيكويى تفسير مى‌كردند و به گاهِ عمل بدان پاى‌بند بودند. بارخدايا! همگى آنان، به‌ويژه امامان هدايت و سروران و پيش‌روانِ پرهيزگارى را، به نيكى و آمرزش ياد كن، و از خشنودى خود، برخوردارشان فرما. اللَّهُمَّ ... فَاذْكُرْهُمْ مِنكَ بِمَغْفِرَةٍ وَ رِضْوانٍ؛ چرا كه خشنودى خداوند، از همه پاداش‌ها كه مردان و زنان مؤمن را وعده داده است، برتر است: