خَلَقَ سُبْحانَهُ لِاسْكانِ سَمواتِهِ وَ عِمارَةِ الْصَّفيحِ الْاعْلى‌ مِنْ مَلَكوُتِهِ خَلْقاً بَدِيعاً مِنْ مِلائِكَتِهِ. مَلَأبِهِمْ فُرُوجَ فِجاجِها وَ حَشابِهِمْ فُتُوقَ اجْوائِها. وَ بَيْنَ فَجَواتِ تِلْكَ الْفُروُجِ زَجَلُ المُسَبِّحِينَ مِنْهُمْ فِى حَظائِرِ الْقُدُسِ وَ سُتُرَاتِ الْحُجُبِ وَ سُرادِقاتِ الْمَجْدِ وَ وَراءَ ذلِكَ الرَّجيجِ الذِّى تَسْتَكُّ مِنْهُ الْاسْماعُ سُبُحاتُ نُورٍ تَرْدَعُ الأبْصارَ عَنْ بُلوُغِها. فَتَقِفُ خاسِئَةً عَلى‌ حُدُودِها.[١] خداى سبحان براى جاى دادن در آسمان‌ها و عمارت كردن برترين آسمان، از ملكوت اعلا فرشتگانى آفريد، آفريده‌هاى نوپديد. شكاف راههاى گشاده آسمان‌ها را بدان‌ها پر كرد و رخنه شكاف‌ها را به آنان بياكند و ميان شكاف‌ها بانگ تسبيح خوان‌هاست در فردوس بلند رفعت و پسِ پرده‌هاى حجاب و سراپرده‌هاى مجد و عظمت و پسِ اين لرزه و بانگى كه كركننده گوش‌هاست، انوار جلال كبرياست كه چشم‌ها نگريستن بدان نتوانند ناچار خيره بر جاى مانند.

روح‌

وَ الرّوُحُ الّذِى هُوَ عَلى‌ مَلائِكَةِ الْحُجُبِ، روح كه بر فرشتگان حُجُب (سراپرده‌هاى عزّت و عظمت) فرمان مى‌راند به دليل: يَوْمَ يَقوُمُ الرُّوحُ وَ الْمَلائِكَةُ صفاً.[٢] روزى كه روح و فرشتگان رديف ايستند، كه از قيام آن خبر مى‌دهد و به دليل: تَنزّلُ المَلائِكَةُ وَالرُّوحُ.

فرشتگان و روح فرود مى‌آيند، كه از نزول آن خبر مى‌دهد و به دليل: تَعْرُجُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ الَيْهِ. فرشتگان و روح به سوى او فرا مى‌روند، كه از عروج آن خبر مى‌دهد؛ موجودى برتر از فرشتگان و بيرون از جَرگِه و جمعيت آنان است. و «الف و لام» اشاره به شناخته بودن آن است. موجودى است مبدأ حركت و حيات و علم و كمال و نسبت آن به پيكر جهان مشهود و محسوس، نسبت ارواح جزئى به بدن‌ها است و نسبت فرشتگان با آن نسبت قواى ادراكى؛ تعقل، حفظ و تخيل، حواس و قواى تدبيرى و تحريكى، با ارواح‌

[١] - نهج‌البلاغه، فيض‌الاسلام، خطبه ٩٠

[٢] - نبأ، آيه ٣٨