اللَّهُمَّ وَ حَمَلَةُ عَرْشِكَ الّذِينَ لايَفْتُرونَ مِنْ تَسبِيحِكَ، وَ لايَسئَمونَ مِن تَقْدِيسكَ، و لا يَسْتَحْسِرُونَ مِن عِبادتكَ وَ لايُؤثِروُنَ التَّقْصِيرَ عَلَى الجِدِّ فِى امْرِكَ وَلا يَغْفُلُونَ عِنِ الوَلَهِ الَيكَ. پروردگارا! و امّا حاملان عرش تو، آنان (فرشتگانى) كه همواره تو را به پاكى مى‌ستايند، بى‌آنكه سستى ورزند و از تقديس تو دلتنگ و ملول نمى‌شوند، و از پرستش تو وا نمى‌مانند، و در اجراى فرمان تو كوتاهى را بر كوشش و پشتكار برنمى‌گزينند و از دلدادگى در عشق تو غفلت نمى‌ورزند.

عرش، تخت شاهى، اوْرنگ پادشاهى، عزّت و بزرگوارى، سلطنت و حكمرانى و فرمانروايى.

لايَفْتُروُنَ، سستى نمى‌ورزند. فَتَرَ عَنِ الْعَمَلِ، در كار سستى و كوتاهى كرد. لايَسئَمُون، رنجور نمى‌شوند، خسته و ملول نمى‌شوند. سَئِمَ مِنَ الشّى‌ءِ اوْ مِنْهُ، از آن چيز يا از او ملول و سير شده، دلزده شد، دلتنگ شد.

يستحسِرُونَ، خسته و درمانده نمى‌شوند. حَسَرَ الْسَّيرُ، رفتن او را خسته و درمانده كرد. حَسَرَ الْبَعيرُ، شتر از رفتن خسته و مانده شد.

لايُؤثِرُونَ، بر نمى‌گزينند. آثَرَ ايثاراً، او را گرامى و بزرگ داشت. او را بر خود ترجيح‌