در قالب داستان‌سرايى و قصّه‌پردازى و در قالب زبان و تعبيرهاى شيرين و عامّه‌پسند با چاشنى عكس‌هاى كليسائى، بود كه بخشى از آموزهاى قرآن كريم و تعاليم اهل‌بيت (ع) را به تبيين و تنوير ماهيّت فرشتگان و شناخت ويژگيها و حوزه مأموريّت و قلمرو كارآيى آنها و مراتب وجودى‌شان در آفرينش، اختصاص داده است.

پيامبر گرامى ٦ از همان روزهاى آغازين بعثت، حصار سنگين باورهاى خرافى را در هم كوبيد و بنيادهاى واهى اعتقادى مشركان را كه مى‌گفتند: فرشتگان، دختران خدايند، فروريخت:

وَجَعَلُوا الْمَلَائِكَةَ الَّذِينَ هُمْ عِبَادُ الرَّحْمنِ إِنَاثاً أَشَهِدُوْا خَلْقَهُمْ سَتُكْتَبُ شَهَادَتُهُمْ وَيُسْأَلُونَ.[١] فرشتگان را كه بندگان خداى رحمان‌اند دختران نام نهادند. آيا به هنگام آفرينش ايشان حاضر و گواه بودند- تا بدانند از كدام جنس‌اند؟!- زودا كه گواهيشان نوشته شود و از آنان پرسش و بازخواست خواهد شد.

با تعبير: «سَتُكْتَبُ شَهادَتُهُم وَ يُسْئَلوُنَ» باورِ جاهلانه مشركان را تخطئه كرده و از اين كه بدون دانش و آگاهى درباره فرشتگان داورى كرده‌اند، آنان را تهديدشان نموده است.

٢- فرشتگان، و امّا به طور كلّى در جهان داراى سه مأموريت‌اند؛ يك، واسطه در صدور موجودات از صُقعِ ربوبى و تدبير امور عالم. دو، واسطه در بازگشت موجودات به سوى خداوند. سه، واسطه در تشريع دين و فرود آمدنِ وحى و دور كردنِ شيطان‌ها از دخالت در ساحتِ وحى و تسديد پيامبر و تأييد و يارى مؤمنان:

وَالنَّازِعَاتِ غَرْقاً. وَالنَّاشِطَاتِ نَشْطاً. وَالسَّابِحَاتِ سَبْحاً. فَالسَّابِقَاتِ سَبْقاً.

فَالْمُدَبِّرَاتِ أَمْراً.[٢] سوگند به بيرون كَشَندگانِ [جان كافران‌] به سختى؛ و به گيرندگان [جان مؤمنان‌] به آرامى؛ به فرشتگانى كه شناورند [و با شتاب فرود مى‌آيند] پس، به فرشتگان پيشگام؛ آنگاه، به فرشتگان كارگزار.

وَالْمُرْسَلَاتِ عُرْفاً. فَالْعَاصِفَاتِ عَصْفاً. وَالنَّاشِرَاتٍ نَشْراً. فَالْفَارِقَاتٍ فَرْقاً.

[١] - زخرف، آيه ١٩

[٢] - نازعات، آيه ١- ٥