٥. بارخدايا! بر همگى ايشان (حاملان عرش، اسرافيل، ميكائيل، جبرئيل و ...) درود فرست، و نيز بر فرشتگانى كه فروترِ آنان اند: چون ساكنان آسمان‌ها و امين رسالت‌هاى تو. و بر آنان كه [در ساحت ستايش تو] از هيچ كوششى خسته و از هيچ رنجى درمانده و ملول نمى‌گردند و هوس‌ها، آنان را از تسبيح و ثناى تو باز نمى‌دارد و فراموشى- كه ريشه در غفلت‌ها دارد-، آنها را از بزرگداشت تو جدا نمى‌سازد. همان خاشعان چشم فروهِشته‌اى كه زَهره نگاهِ بر جمالت را ندارند. فرشتگانى كه سرها در پيش افكنده، آتشِ شوقشان به آنچه [از معرفت و كمال‌] نزد توست، هرگز خاموش نمى‌شود؛ فرشتگانى دلباخته كه در سر، جز ياد نعمت‌هاى تو سودايى ندارند و در بارگاه عظمت و شكوه و كبريايى‌ات فروتنانه به خدمت ايستاده‌اند؛ همانان كه چون به دوزخ بنگرند كه بر گنهكاران دَمْ درگشاده و از خشم مى‌خروشد، گويند: [اى خدا!] منزه و پاكى، تو را چنان كه شايسته پرستش توست، پرستش نكرديم.

٦. [پروردگارا!] پس بر آنان درود فرست، و بر روحانيان از فرشتگانت (آنان كه نسيم رحمت گسترند)، و آنان كه نزد تو منزلتى ويژه دارند، و نيز بر فرشتگانى كه پيام غيب را به سوى پيام آوران تو مى‌آورند و به امينان وحى تو مى‌سپارند؛ و برفرشتگانى كه رازداران و از خاصّان تواند؛ آنان كه از جام تسبيح و ثنايت چنان مست و سرخوش اند كه از خوردن و آشاميدن بى‌نيازند و در درون طبقات آسمانهايت ساكن‌اند. و [درود فرست‌] بر فرشتگانى كه هرگاه فرمان تو، به اين كه وعده‌ات فرا رسيده است، فراز آيد، بر كرانه‌هاى آسمانها به پرواز درآيند. و [درود فرست‌] بر گنجوران باران و فرشتگانى كه ابرها را به پيش مى‌رانند. و [درود فرست‌] بر فرشته‌اى كه چون ابرها را براند، خروش تُنْدَرها برخيزد، و چون ابرها با نواختن تازيانه هاشان به خروش آيند، از نهيب‌شان برق مرگ‌زا بدرخشد. و بر فرشتگانى كه همراهِ برف و تگرگ فرود آيند، و آنان كه به هنگام بارش باران قطره‌هاى آن را همراهى مى‌كنند. و بر فرشتگانى كه خزاين باد را نگهبان‌اند و بر آنهايى كه بر كوهساران گمارده‌اى تا از جاى نجنبند و بر