قَدْ جَاءَكُم مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُبِينٌ. يَهْدِي بِهِ اللَّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوَانَهُ سُبُلَ السَّلَامِ وَيُخْرِجُهُم مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَيَهْدِيهِمْ إِلَى‌ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ.[٢] براستى شما را از سوى خدا نورى- پيامبر ٦ و كتابى روشن كننده- قرآن- آمده است، كه خداوند به وسيله آن هر كه را پيرو خشنودى او باشد به راههاى سلامت راه مى‌نمايد و آنان را به خواستِ خود از تاريكيها به روشنايى بيرون مى‌آرد و به راه راست راه مى‌نمايد.

چنانچه همه متفكّران جهان، و پيشگامان دانش بشرى، و دانايان و خردورزان دست در دست يكديگر نهند تا همانند شريعتى كه محمد ٦، خود به تنهايى آورده است، حتّى نزديك به آن را بياورند، نخواهند توانست.

قُل لَّئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَى‌ أَن يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً.[٣] بگو: اگر آدميان و پريان فراهم آيند تا مانند اين قرآن بيارند هرگز مانند آن نيارند هر چند برخى از آنان يار و هم پشت برخى باشند.

امّا او بى‌رَشوت و كريمانه آيينى را، كه تضمين كننده سعادت و تأمين كننده زندگى پاك و پاكيزه است و، هيچ كس پيش از آن نديده و نشناخته بود و اكنون نيز بى‌نظير است، هديه كرد؛ بى‌آن كه در قبال اين خدمت بزرگِ انسانى پاداشى بطلبد:

قُلْ لا اسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ اجْراً الّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى‌. بگو: بر اين [رساندن پيام‌] هيچ مزدى از شما نمى‌خواهم مگر دوستى درباره خويشاوندانِ [نزديكم‌].[٤]

[١] - اسراء، آيه ٩

[٢] - مائده، آيه ١٥- ١٦

[٣] - اسراء، آيه ٨٨

[٤] - مفاد اين آيه اين است كه بگو: براى رسالت خود مزدى طمع نمى‌دارم وليكن اهل بيت و خويشان نزديك مرا دوست بداريد. و اين قول در روايات شيعه و سنّى به طرق مختلف رسيده است از جمله آمده است كه صحابه بعد از نزول اين آيه پرسيدند: اى رسول خدا، اين خويشان كه خداى ما را به دوستى ايشان فرمان داده كيستند؟ فرمود: على و فاطمه و دو پسر ايشان؛ حسن و حسين( ع). ليكن بعضى از مفسران اقوال ضعيف و بعيد و بى‌ربطى نيز ذكر كرده‌اند كه از ظاهر آيه بدور است و از الفاظ آيه نمى‌توان استخراج كرد و دليل نادانى و قرآن ناشناسى آنهاست. امّا در همه اقوال استثناء منقطع است و« الّا» به معناى« ليكن» است؛ زيرا دوستى خويشاوندان پيامبر گرامى٦ مزد نبوّت او نيست، بلكه تكليفى است از خداى تعالى‌ بر ما و امّا اين تكليف چگونه مزد پيامبر٦ است و او را در آن چه سودى است؟ نكته اين است كه اين دوستى تنها به آن معنى نيست كه مؤمنان بايد ايشان را دوست بدارند بلكه اين دوستى مقدّمه قبول ولايت و امامت و رهبرى ايشان است كه نفع و خير آن عايد خود مؤمنان خواهد شد چنان كه بعضى از مفسران آيه« قُلْ ما سَئَلْتُكُمْ مِنْ اجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ؛ انْ اجْرِىَ الّا عَلَى اللَّه. بگو: هر مزدى كه از شما خواسته‌ام پس آن شما را باد- يعنى هيچ مزدى نمى‌خواهم-؛ مزد من نيست مگر بر خداى».( سبا، ٤٧) را دليل اين مطلب دانسته‌اند