عقلى تمسك كنيد بلكه مسأله لغوى و مربوط به كيفيت وضع است». علاوه بر اين، استدلال فوق داراى يك جواب نقضى و يك جواب حلّى است. جواب نقضى: به مرحوم نائينى مى‌گوييم: شما در مسأله تراب و انسان مى‌توانيد اين حرف‌ها را بگوييد، آيا در مسأله خمر و خلّ هم از نظر عقل، تبدّل صورت است يا تبدّل حالت و وصف؟ اگر خمر به سركه تبديل شد آيا از نظر عقل، اين خمر و خلّ دو صورت متباين مى‌باشند يا دو وصف براى يك ماهيتند؟ اين‌طور نيست كه خمريت و خليت، مثل انسانيت و ترابيت باشد كه دو صورت متعدد و متغاير باشند، بلكه خمر و خلّ دو وصف براى يك موجود است، دو حال براى يك موجود است. اگر شما روى مسأله‌ «شيئيّة الشي‌ء بصورته» تكيه كنيد در خمر و خلّ كه تبدّل صورت وجود ندارد.

اگر چنين است، چيزى كه الآن سركه است ولى ده روز قبل خمر بوده است الآن بايد بتوانيم به‌صورت حقيقت بگوييم: «هذا خمر»، زيرا شما مبنا و ملاك را تغيّر صورت و تبدّل آن قرار داديد درحالى‌كه صورتْ تغيير پيدا نكرده است بلكه در حالت وصف، تبدّل ايجاد شده است و روى فرمايش شما تبدّل و تغيّر حالت و وصف نبايد مانعيت داشته باشد پس بايد بتوانيد نسبت به سركه فعلى بگوييد: «هذا خمر حقيقةً»، و روشن است كه چنين اطلاقى صحيح نيست. جواب حلّى: قاعده «شيئية الشي‌ء بصورته لا بمادّته»- كه شما مطرح مى‌كنيد- در فلسفه از مسلّمات است ولى آيا اين «شى‌ء» اختصاص به جواهر دارد يا در باب اعراض هم اين مسئله جريان دارد؟ آيا همان‌طور كه «شيئيت جسم به صورت جسميه آن مى‌باشد»، شيئيت بياض هم به صورت بياضيّه آن مى‌باشد؟ عرض اگرچه در وجودش نياز به معروض دارد ولى از شيئيت، خارج نيست و داخل در همين عنوان است و مسأله «شيئية الشي‌ء» در باب عرض هم مى‌آيد. حال كه چنين است ما از مرحوم نائينى سؤال مى‌كنيم: اين جسم كه فقط ديروز معروض بياض بود، شما امروز مى‌خواهيد بگوييد: «هذا الجسم اليوم أبيض»، در باب مشتق، مسئله به اين صورت است، يعنى مى‌گوييد: «هذا الجسم الذي كان في الأمس أبيض، اليوم أبيض حقيقةً».