اين عناوين به اين كيفيت بوده است. از اين مسئله كه بگذريم، عناوينى كه از ذات منتزع مى‌شوند ولى نه به لحاظ خود ذات بلكه به‌واسطه امرى كه آن امر، خارج از ذات است، چنين عناوينى داخل در محلّ نزاع مى‌باشند. خواه آن امرى كه واسطه در انتزاع اين عنوان است، امرى وجودى باشد، مثل بياض كه عارض بر جسم مى‌شود و عنوان «ابيض» را تحقّق مى‌بخشد و يا امرى عدمى باشد، مثل عنوان «أعْمى‌» كه از ذات انتزاع مى‌شود ولى به‌واسطه امرى عدمى است كه آن عبارت از «عدم البصر ممّن شأنه أن يكون ذا بصر» مى‌باشد. در اين دو مثال، واسطه يك امر واقعى و حقيقى قابل لمس بود. ولى گاهى واسطه يك امر غير حقيقى است كه براى آن نيز دو مثال ذكر مى‌كنيم: امر غير حقيقى اعتبارى: يعنى چيزى است كه شارع يا عقلاء آن را اعتبار كرده‌اند، امّا از نظر حقيقت، ملموس نيست، مثل مسأله ملكيت. مى‌گوييم: «زيد مالك اين كتاب است»، زوجيّت، حريت و رقيت نيز از اين قبيلند. امر غير حقيقى انتزاعى: عناوين انتزاعيه غير از عناوين اعتباريه مى‌باشند. البته عناوين انتزاعيه هم واقعيت ملموس ندارند بلكه فقط در ظرف عقل، يك تحقّقى براى آنها وجود دارد، مثل مسأله فوقيت براى فوق و تحتيت براى تحت و امثال اين‌ها. تمام اين عناوين- به جز قسم اوّل كه خارج بود- داخل در محلّ نزاعند، «الجسم أبيض»، «زيد عالم»، «زيد مالك»، «هذا السطح فوق»، داخل در محلّ بحث مى‌باشند. تنها يك دسته از عناوين باقى مى‌ماند و آن عناوينى است كه داراى دو نوع مصداق مى‌باشند. نسبت به بعضى از مصاديق، اين عنوان از ذاتش انتزاع شده ولى نسبت به بعضى از مصاديق ديگر، از ذات انتزاع نشده است بلكه يك امر خارج از ذات است كه نياز به واسطه دارد. عنوان «موجود» از اين قبيل مى‌باشد. عنوان «موجود» داراى دو فرد است يك فرد آن «واجب‌الوجود» است كه «موجود» در ارتباط با «واجب‌الوجود» از ذات انتزاع شده است و شايد در اينجا كلمه انتزاع هم خيلى صحيح نباشد. ماهيت «واجب‌الوجود» عين همان «وجود» اوست، لذا مسأله «موجود» در