اصول فقه شيعه - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٣٧٤ - بحث در ارتباط با حرمت صغيره

تحقّق پيدا كند، اگر با اين شير يك دختر اجنبى را ارضاع مى‌كرد، آن دختر به عنوان دختر رضاعى اين مرد به‌حساب آمده و نسبت به اين مرد حرمت پيدا مى‌كرد. حالا هم زوجه صغيره عنوان «بنت» براى شوهر خود پيدا كرده و زوجيّت بين او و شوهرش منفسخ مى‌شود، زيرا جمع بين بنتيت و زوجيّت امكان ندارد. صورت دوّم: اين است كه اين شير از اين شوهر نيست. مثلًا اين زن از شوهر قبلى بچّه‌دار شده و سپس از او طلاق گرفته و پس از تمام شدن عدّه با شوهر جديد ازدواج كرده است. حال اين مرد زوجه صغيره‌اى گرفته و در اختيار اين زن قرار داده تا با شير شوهر قبلى‌اش او را شير دهد. اينجا هم زوجه صغيره حرام مى‌شود، البته نه به عنوان «بنت» زيرا اين شير مال شوهر قبلى بوده است بلكه در اين صورت، زوجه صغيره، دختر زوجه كبيره مى‌شود و چون عنوان «ربيبه» پيدا مى‌كند براى اين شوهر حرام مى‌شود. ولى در اين دو صورت، شرط حرمت صغيره اين است كه زوجه كبيره شيردهنده- يعنى زوجه اولى‌- مدخول بها باشد، اين صغيره چه بخواهد عنوان «بنت» داشته باشد و چه عنوان «ربيبه»، بايد زوجه كبيره اولى مدخول بها باشد، زيرا اگر دخول در كار نباشد، شير آن زن از اين مرد نخواهد بود و اگر بخواهد شير از اين مرد باشد حتماً بايد دخولى صورت گرفته و حملى و وضع حملى در كار باشد تا به دنبال آن شير پيدا شود. بنابراين اگر اين صغيره بخواهد عنوان «بنت» براى زوج داشته باشد بايد مرد به كبيره اولى دخول كرده باشد. همچنين اگر صغيره بخواهد با شير خوردن از كبيره اولى‌ به عنوان «ربيبه» براى مرد حرام شود، بايد اين مرد به كبيره اولى‌ دخول كرده باشد زيرا «ربيبه» در صورتى براى مرد حرام است كه آن مرد به مادرش دخول كرده باشد. قرآن كريم در اين زمينه مى‌فرمايد: (و ربائبكم اللاتى في حجوركم من نساءكم اللاتى دخلتم بهنّ) [١] بنابراين هر «ربيبه» اى حرام نيست بلكه حرمت در مورد «ربيبه» اى است كه‌

[١]- النساء: ٢٣