آئين كيفرى اسلام - ترابى شهرضايى، اكبر - الصفحة ٤٨٧

[حكم عروض الجنون بعد الارتداد]

[مسألة ٦- لو جنّ المرتدّ الملّي بعد ردّته وقبل استتابته لم يقتل، ولو طرء الجنون بعد استتابته وامتناعه المبيح لقتله يقتل، كما يقتل الفطري إذا عرضه الجنون بعد ردّته.]

عروض جنون پس از ارتداد

اگر مرتدّ ملّى پس از ارتداد و قبل از استتابه مجنون گردد، او را نمى‌كشند؛ و اگر عروض جنون پس از استتابه و امتناعش باشد، او را مى‌كشند. همان طور كه اگر مرتدّ فطرى پس از ارتداد ديوانه گردد.

اگر ارتداد مرتدّ فطرى در حال عقل و عدم جنون بوده، و پس از آن مرتدّ شده است، جنون پس از ارتداد سبب سقوط حدّ از او نمى‌گردد؛ زيرا، رواياتى كه مى‌گويد: «لا حدّ على المجنون» [١] مخصوص به گناهى است كه در حال ديوانگى مرتكب شده است. كسى كه در سلامت عقل، مرتدّ شده، اگر حدّش قتل است، معناى حدّش زائل شدن فرد از صفحه‌ى وجود است؛ بنابراين، در همان حال جنون او را مى‌كشند.

در مرتدّ ملّى اگر در حال عقل مرتدّ شده است، امّا پس از استتابه، زير بار توبه نرفت و جنون عارض شد، مانند مرتدّ فطرى، بايد از صفحه‌ى وجود پاك گردد. قتلش مشروط به استتابه بود و شرط هم حاصل شده است؛ لذا، جنونش مانع اجراى حدّ نمى‌گردد.

اگر پس از ارتداد و قبل از استتابه ديوانه شد، شرط اجراى حدّ قتل وجود ندارد؛ زيرا، همان‌طور كه در اصل ارتداد، عقل شرط است، استتابه نيز مشروط به عقل مى‌باشد؛ بنابراين، بايد دست نگاه دارند. اگر جنون زائل شد، او را توبه بدهند؛ و اگر نپذيرفت، او را بكشند.

[١]. وسائل الشيعة، ج ١٨، ص ٣١٦، باب ٨ از ابواب مقدّمات حدود، ح ١.