تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٧٤ - شرح آيات

يك از آنها حجابى ستبر براى جلوگيرى از نفوذ نور هدايت است، و ناگزير بايد همه آنها با بيم دادن شديد به انواع عذاب و مراحل آن پاره و برداشته شود.

[١٢] و پس از آن كه باران بيم دادنها را يكى پس از ديگرى بر تكذيب كنندگان حق فرو ريخت تا مگر قلبهاى آنان خاشع شود، آيات خود را در آفاق به ياد ايشان مى‌آورد، و نيز به ياد نعمتهايى كه بر ايشان ارزانى داشته است، كه تفكر درباره آنها ما را به حسن تدبير و كمال و جمال ساخته‌هاى خدا هدايت مى‌كند، و در نتيجه به اين كه: آفريننده اين آفريده‌ها و تنظيم كننده امور آنها دانايى حكيم است، و كار خود را بيهوده آغاز نكرده است، و بيهوده نيز آن را رها نخواهد كرد، و در آن جا است/ ٧٨ كه به حقيقت جزايى پى مى‌بريم كه به خاطر ترس از آن نفس بشرى از آن گريزان است، و از سنگينى آن هراسناك.

بدين گونه است كه مؤمنان از انديشيدن در آفرينش خدا به ترسيدن از عقاب او مى‌رسند، چنان كه خداوند سبحانه و تعالى در سوره آل عمران گفته است

إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ* الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى‌ جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا سُبْحانَكَ فَقِنا عَذابَ النَّارِ* رَبَّنا إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وَ ما لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنْصارٍ در آفرينش آسمانها و زمين، و آمد و شد شب و روز، نشانهايى است خردمندان و زيركان را* ايشان كه ياد مى‌كنند خداى را ايستادگان و نشستگان و (در بيمارى) بر پهلوهاى خويش خفتگان، و مى‌انديشند در آفرينش آسمانها و زمين كه مى‌نگرند در آن (و مى‌گويند:) اى پروردگار ما! اين به گزاف و باطل نيافريدى، پاكى و بى‌عيبى ترا است، پس ما را از عذاب آتش نگاه دار* پروردگارا! هر كه را كه به آتش درآورى رسوايش كرده‌اى و ستمگران را يار و ياورى نيست». [٤] بدين گونه مشاهده مى‌كنيم كه چگونه تفكر در آفرينش آنان را به ترس از