تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٧٤ - شرح آيات

و آن در هنگامى خواهد بود كه چيزى جز آنچه از پيش فرستاده‌اى در تصرف نخواهى داشت، پس هر چه حيله دارى به كار انداز، و هر چه مى‌توانى بكوش، و تمام تلاش خويش را آشكار ساز، به خداى سوگند كه نمى‌توانى ياد ما را محو كنى، و سبب از بين رفتن وحى ما شوى، و ننگ آنچه كرده‌اى هرگز تو را ترك نخواهد كرد». [٤٥] زينب (ع) بدين گونه به افقهاى آينده نگاه مى‌كرد، بدون اين كه مصيبتها و سختيهاى آنى و گذرا او را اسير خود كند، و همه حاملان رسالت در سراسر تاريخ چنين بوده و به آفاق دور مى‌نگريسته‌اند، و به همين سبب بوده كه مى‌توانسته‌اند مصيبتهايى جانفرسا را تحمل كنند كه اگر بر كوه وارد مى‌آمد سبب متلاشى شدن آن مى‌شد! آرى، نتيجه اين ايمان بود كه خدا با ايشان است، و اين كه عملهاى صالح ايشان را بى مزد نخواهد گذاشت، و همه تلاشهاى ايشان را حفظ خواهد كرد، و آنها را بركت و افزايش خواهد داد، و اعمال كافران را باطل خواهد كرد، و عاقبت پسنديده مخصوص پرهيزگاران است؛ به سبب همه اينها بود كه مجاهدان در طول تاريخ به چالش با سختيها مى‌پرداختند.

[٣٦] و مى‌پرسيم كه: چرا عزم بعضى از كسان در مواجهه با دشمنان دين سست مى‌شود؟ و چرا سستى و ضعف آنان را بر آن مى‌دارد كه خواستار صلح شوند؟

سبب آن دوستى دنيا است، و لذا خدا ما را از آن بر حذر مى‌دارد، و ارزش حقيقى آن را براى ما آشكار مى‌سازد و مى‌گويد

إِنَّمَا الْحَياةُ الدُّنْيا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ هر آينه زندگى دنيا بازى و هوسرانى است.

چون دوستى دنيا را از دلهامان بزداييم، هر چه زودتر به شجاعتى كافى براى مواجهه با دشمنان مجهز خواهيم شد، و نيز آماده ريشه كن كردن ديگر