تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥١ - شرح آيات

مى‌كند، ولى براى رفتن به بهشت كوشش تنها كافى نيست، بلكه براى آن انجام دادن عمل صالح لازم است كه با نيت خالص انجام دهنده آن همراه باشد، چه خدا جز از متقيان و پرهيزگاران عملى نمى‌پذيرد، و بسيارند كسانى كه نماز مى‌گزارند و روزه مى‌دارند و به زيارت خانه خدا مى‌روند و انفاق مى‌كنند ولى اين همه بيهوده است و سبب راه يافتن آنان به بهشت نمى‌شود، بدان سبب كه خالص براى خدا صورت نگرفته است، و چگونه ممكن است صلاتى كه احاطه شده با شرك و سهو است بالا رود و به خدا برسد؟ و چگونه روزه ريايى و صورت گرفته براى رسيدن به نام نيك ممكن است پذيرفته شود؟! و چگونه ممكن است سعى حج كننده مشكور و حج او مبرور باشد در حالى كه نسبت به طاغوت خضوع مى‌كند؟! إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ‌ خدا از پرهيزگاران مى‌پذيرد»، [٢٩] و در اخبار است كه عبادت يا عملى كه عامل آن جز براى خدا انجام داده باشد، در قيامت به صورت سنگى در مى‌آيد و به پيشانى او مى‌خورد».

و مى‌پرسيم كه: پس متّقى كيست؟

متّقى كسى است كه كار خير را در زندگى خويش به صورت روشى دايمى براى خود در مى‌آورد، ولى آن كس كه هنگامى به كار خير برخيزد كه آن را موافق با مصالح خويش ببيند، و چون در معرض آزمايش يا بلا قرار گيرد آن را ترك كند، متّقى نيست ... و پروردگار ما تنها پرهيزگاران را به جايگاهى امين در نزد خويش وعده داده و گفته است

/ ٥٣ إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقامٍ أَمِينٍ‌ متقيان در جايگاهى آسوده و آرام‌اند.

و امن و صلح و سلام از مهمترين نيازمنديهاى نفسى بشر است، و به منتهاى آرامش و اطمينان در دنيا و آخرت نمى‌رسند مگر پرهيزگاران، و آن حاصل نمى‌آيد مگر از طريق ذكر و در يادداشتن خداى عزّ و جلّ، و پيروى از راه و روش او در زندگى، چه خدا جهان را بر اساس حق و عدالت آفريد، و آن كس كه تنها از برنامه‌