خدا توانايى بر آن دارد كه هر چيز را در مدتى بيافريند كه حساب زمانى در آن از ميان برود، و آفريدن آسمانها و زمين را در شش روز بنا بر حكمتى قرار داد كه خود آن را مى‌داند؛ مقصودش بيان اين حقيقت مهم بوده كه هر چيز در زندگى از اولين لحظه كامل آفريده نمى‌شود، بلكه در راه تكامل پيش مى‌رود، و حتى بر تو اى انسان لازم است كه در مسير سازنده شخصى يا تمدنى براى رسيدن به مقام بالاتر در حركت باشى.

آيا بر خدايى كه آسمانها و زمين و آنچه را كه در ميان آنها است در اين مدت آفريد بى آن كه گرفتار رنجى شود، برانگيختن و بار ديگر زنده كردن ما در روز قيامت دشوارى دارد؟ و ما نسبت به آن آفرينش عظيم شش روزه چه اندازه و مقدارى داريم تا بار ديگر آفريدن ما بر آفريدگار جهان دشوار باشد؟! أَ أَنْتُمْ أَشَدُّ خَلْقاً أَمِ السَّماءُ بَناها* رَفَعَ سَمْكَها فَسَوَّاها* وَ أَغْطَشَ لَيْلَها وَ أَخْرَجَ ضُحاها* وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذلِكَ دَحاها* أَخْرَجَ مِنْها ماءَها وَ مَرْعاها* وَ الْجِبالَ أَرْساها* مَتاعاً لَكُمْ وَ لِأَنْعامِكُمْ‌- و سپس مستقيما به سخن از روز قيامت مى‌پردازد و مى‌گويد- فَإِذا جاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرى‌ آيا آفرينش شما دشوارتر است يا آسمانى كه آفريد* پوشش آن را برافراشت و سپس آن را بياراست* و شبش را تاريك ساخت و روزش را برآورد* و زمين را در پى آن گسترد* و آب و چراگاه آن را بيرون آورد* و كوه‌ها را همچون لنگر آن قرار داد* براى بهره‌مند شدن شما و چارپايانتان* پس چون حادثه بزرگ آمد». [٦٨] و ارتباط مخصوص ميان سخن گفتن از آيات طبيعى و عظمت آنها، و سخن گفتن از روز قيامت، و اثبات انديشه و مفهوم بعث از طريق اين آيات، و عظمت ارتباط و پيوندى صميمانه است كه در همه آيات قرآن تجلّى پيدا مى‌كند.

[٣٩- ٤٠] و قلب مؤمن نزديك است كه از تكذيب كافران نسبت به حقيقت بعث و جزايى كه مؤمن پس از هر نمود و در هر افق و در هر آن از زندگى خود آن را احساس مى‌كند، منفجر شود، و اين امرى است كه خواستار صبرى طولانى‌

[٦٨] - النّازعات/ ٢٧ تا ٣٤.