تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٥٠٧

مسئوليت ايمان آوردن به خدا را بر دوش ما مى‌نهد پس اگر از شنيدن آن تجربه‌ها ايمانى نتيجه نشود، گوش فرا دادن ما چه حاصلى مى‌تواند داشته باشد؟

[٣٨] و به همان گونه كه آيات قدرت در تاريخ بشرى به صورت هلاك شدن اقوام تكذيب كننده حق انجاميد، در طبيعت به صورت ديگرى تجلّى پيدا مى‌كند كه در آفرينش و ابداع و انديشيدن عميق در آن آيات (با قلبى سالم و گوشى شاهد) مجسم مى‌شود و انديشه بعث را به صورت انديشه‌اى واقعى در مى‌آورد، و آدمى را ناگزير از تصديق كردن به رجوع پس از مرگ به زندگى مى‌سازد، و ديگر براى او چنين انديشه‌اى حالت يك امر استثنايى و عجيب ندارد، و بعث محال شمرده نمى‌شود كه كافران چنان مى‌انديشند.

بياييد تا با نگاهى عميق به طبيعت پيرامون خودمان نظرى بيفكنيم، و انديشه خود را در آفرينش زمينى كه ما را به بر خود حمل مى‌كند، و آسمان گسترده‌اى كه در بالاى سرما قرار گرفته است متمركز سازيم و بپرسيم كه كدام يك بزرگتر است: آفرينش آنها يا آفرينش انسانى كه در مقايسه آنها به چيزى شمرده نمى‌شود؟ در اين شك نيست كه آفرينش آنها بزرگتر و پيچيده‌تر است‌ لَخَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ أَكْبَرُ مِنْ خَلْقِ النَّاسِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ‌، [٦٧] و با وجود اين آفرينش آسمانها و زمين و آنچه در ميان آنها قرار گرفته است در شش روز صورت پذيرفت

وَ لَقَدْ خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ‌ آسمانها و زمين و آنچه را كه ميان آنها است در شش روز آفريديم.

شايد از خود بپرسيم كه چرا خدا اين كار را در مدتى كمتر از اين انجام نداد؟ و بسا هست كه بعضى از ما/ ٤٩٩ بگويند كه خدا خسته مى‌شده و استراحت مى‌كرده است! هرگز! وَ ما مَسَّنا مِنْ لُغُوبٍ‌ و هيچ خسته نشديم.