تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٦٦ - رهنمودهايى از آيات

/ ٢٦٨

پس زبون و سست نشويد كه به صلح دعوت كنيد در صورتى كه برترى با شماست‌

رهنمودهايى از آيات

تسليم شدن به رسول (و ولىّ منصوب شده از سوى خدا) گواهى بر راستى تسليم شدن به خدا است، در صورتى كه جدا شدن از خدا و باز داشتن مردمان از راه او كفر است، و سبب ابطال و نابودى عمل مى‌شود. پس ناگزير بايد از رسول اطاعت كنيم كه اين خود ادامه‌اى از اطاعت خداست، تا اعمال ما باطل نشود، و اگر بنده‌اى كافر بميرد، خدا او را نخواهد آمرزيد.

قرآن بدين گونه شالوده‌هاى انضباط (كه به آن در صلح و به صورتى بزرگتر در جنگ نيازمنديم) و پيروى از رهبرى شرعى را بنيان نهاد، و سپس مؤمنان را به استقامت و خود را خوار نكردن بر اثر خواستار شدن صلحى ذلتبار، در صورتى كه خودشان برتر و قويترند، و اين را مى‌دانند كه خدا با مؤمنان است و اجر عاملان را ضايع نخواهد كرد، فرمان داد.

در پايان سياق مؤمنان را به دورى جستن از دنيا كه عبث و بيهوده و لهو است (مگر اين كه شخص آن را براى آخرت بخواهد كه در اين صورت هدفى عالى محسوب مى‌شود) بر مى‌انگيزد و به مؤمنان متقى وعده مى‌دهد كه پاداششان را مى‌دهد و از اموالشان چيزى نمى‌خواهد. و اگر بخواهد، آنچه را كه از بخل پنهان كرده است بيرون مى‌آورد، مگر نمى‌بينى/ ٢٦٩ كه چگونه بعضى از مردم نسبت به انفاق (پاره‌اى از مال خود) در راه خدا بخل مى‌ورزند، در صورتى كه انفاق كردن به معنى ذخيره كردن چيزى براى خود شخص است. پس اگر كسى بخل ورزد، از خود