تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٦٢ - زندگى از حكمت تا بهره بردارى

خواهد كرد

فَلَمَّا رَأَوْهُ عارِضاً مُسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ قالُوا هذا عارِضٌ مُمْطِرُنا و چون آن را ابرى در حال پيش آمدن به دره‌هاى خود ديدند، گفتند كه اين ابرى است كه به ما باران خواهد داد.

و شايد هدف از دير شدن باران بيم دادن عملى به ايشان بود تا مگر نسبت به پروردگارشان تضرع كنند، به همان گونه كه قوم فرعون نيز پيش از غرق شدن فرعون و سپاهيانش آياتى را مشاهده كردند كه هدف از آنها بيدار كردن ايشان از خواب غفلتشان بود، ولى آنان بر كفر خودشان اصرار ورزيدند و اين ندا به آنان رسيد

بَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهِ‌ (باران نيست) بلكه چيزى است كه براى رسيدن آن شتاب مى‌ورزيديد.

يعنى عذاب به صورت

رِيحٌ فِيها عَذابٌ أَلِيمٌ‌ بادى و در آن عذابى دردناك.

[٢٥] و آن بادى رملى و مأمور شده از جانب خدا براى هلاك كردن و برانداختن هر چيزى بود كه در نزد قوم عاد وجود داشت، و در مدتى معين شده، و بنا بر اين باد تند و سختى نيست كه سريع بگذرد.

تُدَمِّرُ كُلَّ شَيْ‌ءٍ بِأَمْرِ رَبِّها كه به فرمان پروردگارش همه چيز را ويران و سرنگون مى‌سازد.

نمودهاى طبيعت با عمل انسان اتصال پيدا مى‌كند، تا آن جا كه هيچ پيشامد كوچك يا بزرگى نيست مگر اين كه با آنچه در قلب او مى‌گذرد، يا با دستهايش به دست مى‌آورد، يا نهفته‌هاى او به آن آشكار مى‌شود و اراده او مورد آزمايش قرار گيرد، علاقه و ارتباطى داشته باشد، پس حتى/ ١٦٧ امواجى كه كشتيهاى بادبانى را در ميان مى‌گيرد كه در دريا پيش مى‌روند، از آنچه در درون كشتى مى‌گذرد بى ارتباط نيست. آيا ديده‌اى كه در چنين حالتى چگونه پوششهاى شرك از روى چشمهايشان فرو مى‌افتد و به دعا كردن مى‌پردازند كه خدا آنان را از اين گرفتارى نجات دهد، چنان كه پروردگار ما با گفته خود اين حالت را چنين‌