تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥٨ - زندگى از حكمت تا بهره بردارى

مى‌كرد، و مدت پنج سال ولايت مسلمانان با او بود و آجرى بر آجرى ننهاد، و نه خشتى بر خشتى، و هيچ سيم و زرى از خود به ميراث ننهاد، و اگر مردمان را با نان گندم و گوشت اطعام مى‌كرد خود كه به خانه‌اش باز مى‌گشت، خوراكش نان جوين بود و روغن زيتون و سركه، و اگر يكى از دو كار را مى‌بايستى براى خداى عزّ و جلّ انجام دهد كه رضاى او در آن است، آن را اختيار مى‌كرد كه رنج آن بيشتر باشد، و هزار برده را از دسترنج خود خريد و آزاد كرد كه در آن دست او پينه بسته بود و عرق بر چهره او روان مى‌شد، و هيچ كس از مردم طاقت كار كردن را همچون او نداشت، و در شبانه روز هزار ركعت نماز مى‌گزارد، و شبيه‌ترين مردم در اين خصوص به او على بن الحسين بود كه هيچ كس پس از وى طاقت كار كردن مثل او را نداشت». [١٦] پيامبر اصحاب خود را چنين تربيت مى‌كرد، چنان كه در حديث آمده است كه او (صلّى اللَّه عليه و آله) بر اهل صفّه در حالى وارد شد كه آنان پيراهنهاى خود را با پوست دباغى شده وصله مى‌زدند، بدان جهت كه پارچه‌اى براى وصله كردن به دست نياورده بودند، پس گفت:/ ١٦٣ «آيا شما امروز وضع نيكو داريد يا آن روز كه يكى از شما روز را با يك لباس به سر مى‌برد و شب را با لباسى ديگر، و روز را با آن مى‌گذراند و شب را با پوشش ديگر، و خانه خود را چنان مى‌پوشاند كه خانه كعبه؟ گفتند: ما امروز بهتريم و او گفت: آرى، امروز وضع شما بهتر است». [١٧] [٢١] عذاب دنيا كمتر از عذاب جهنم است، ولى گواهى بر آن است، و كفار از دنياشان بهره‌مند شدند، و طيبات خود را در آن از دست دادند، پس در اين جا، پيش از آخرت، به عذابى سخت گرفتار شدند. آيا همين براى عبرت گرفتن ما كافى نيست؟

آنان قوم عاد بودند كه دلهاشان را دوستى دنيا چنان پر كرده بود كه آنها را