تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٥ - شرح آيات

و گفتند كه: رسول اللَّه (ص) بر آنچه در ملأ اعلى بوده علم داشت، و به همين سبب خدا به او فرمان داد كه در بيان قرآن شتاب نور زد لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ‌ زبانت را براى شتاب كردن در خواندن آن مجنبان». [٤] إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِينَ‌ كه ما بيم دهنده‌ايم.»/ ١٧ و بيم دادن هدف قرآن و ديگر رسالتهاى الاهى است، بدان جهت كه امتها به انحراف از راهنمايى خدا آغاز مى‌كنند تا سرانجام به كنار دره مغاكى از آتش و عذاب مى‌رسند، پس خدا بيم‌دهنده‌اى و كتابى براى رهانيدن آنان مبعوث مى‌كند.

[٤- ٥] و خدا شب قدر را به دو امر مشرّف گردانيده است

اولا: به اين كه كتاب كريم خود را كه به وسيله آن انسانيت را به مقامى پسنديده رسانيد و شايسته در آمدن ايشان به بهشت خودش و رضوان و نزديكى از مقام اعلى ساخت.

و شرف هر زمان به حوادث بزرگى است كه در آن اتفاق افتاده است، و آيا حادثه‌اى بزرگتر از وحى پروردگار صاحب عزت وجود دارد؟! و آيا شنيده‌اى كه چون وحى خداى بزرگ بر آسمانها مى‌گذشت، نزديك بود كه از بالا شكافته شوند؟! آيا نخوانده‌اى كه اگر قرآن بر كوه‌ها نازل شود، مى‌شكافند و پاره مى‌شوند؟! حقا كه اين شب شب مباركى است كه در آسمانها و زمين به مقامى بزرگ و شريف رسيده است، و ما حق داريم كه با عبادت در چنين شبى به بزرگداشت آنها بپردازيم.

ثانيا: خدا شب قدر را در هر سال شب وحى قرار داده است كه فرشتگان او در هر سال همراه با روح و همراه با امر خدا فرود مى‌آيند، و در آن پيامبران و از پس ايشان اوصياى آنان، وصيى پس از وصى ديگر، فرستادگان خدا را استقبال مى‌كنند و آنان براى استقبال كنندگان هر چه را كه براى بندگانش در آن سال مقرر كرده است بيان مى‌كنند.