تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٢٧ - رهنمودهايى از آيات

از مسئوليت ايمان آوردن به رسالت خلاص كند.

[٨] و بعضى ديگر مى‌گفتند: اين افترايى بر خدا است، و در صورتى كه سحر خواندن قرآن آشكارا دليل بر دامنه تأثير رسالت داشت و نشان مى‌داد كه چه اندازه در قلب ايشان اثر گذارده و راه را در برابر نسبتهاى دروغ دادن بسته است، و حتى به قدرت آن و ناتوانى خويش از مقاومت در مقابل آن اعتراف مى‌كردند، اين سخن ايشان را كه رسالت را افترا و دروغ بستنى مى‌شمردند، دليل بر آن است كه رسول خدا (ص) مردمان را به سوى خود نمى‌خواند بلكه به جانب پروردگار دعوت مى‌كرد، و همين امر سبب شد كه او را به تهمت دروغ بستن به خدا متهم كردند.

/ ١٣٣ أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ‌ يا مى‌گويند كه آن را به دروغ بر خدا بسته است.

ولى رسول خدا (ص) نخستين كسى بود كه از وخامت اين افترا آگاه بود، و مى‌دانست كه اگر بر خدا دروغ ببندد، به عذابى سخت گرفتار خواهد شد، و از طريق آيات به اين امر اعتراف مى‌كرد ... پس چگونه ممكن است كسى خودش خودش را محكوم كند؟! چگونه ممكن است به دروغ چيزى را به خدا نسبت دهد، و سپس بگويد كه: جزاى كسانى كه به خدا افترا مى‌زنند و دروغى را به او نسبت مى‌دهند، اين است كه رستگار نخواهند شد و به عذابى سخت خواهند رسيد؟! قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ فَلا تَمْلِكُونَ لِي مِنَ اللَّهِ شَيْئاً بگو كه: اگر اين را به دروغ بر خدا بسته باشم، به ميانجيگرى من مالك چيزى از خدا نشده‌ايد.

پس رسول (ص) علم يقين به آن دارد كه خدا از همه چيز او آگاه و دانا است، و آن كس گفتارى را به دروغ به خدا نسبت مى‌دهد كه به او ايمان نياورده باشد، و نداند كه علم خدا بر او محيط است، و از آنچه كه ميان او و ديگران، در آشكار و نهان، مى‌گذرد با خبر است.

هُوَ أَعْلَمُ بِما تُفِيضُونَ فِيهِ‌ او به آنچه در آن فرو رفته‌ايد داناتر است، و از افتراها و تهمتهاى شما عليه رسالت آگاهى دارد، و حساب همه شما را مى‌رسد.

كَفى‌ بِهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ‌ همو براى گواه بودن ميان من و شما