جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٦ - غزل ١٧٣ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

اگرچه ديدار حضرت دوست در گذشته برايم ميسّر نبود، بر فراقش صبر نمودم تا آنكه شيرينى وصالش نصيبم شد؛ كه:

١٢٥٠

«الصَّبْرُ كَفيلٌ بِالظَّفَرِ.»

[١]: (صبر و شكيبايى، كفيل و ضامن كاميابى است.- نيز:

١٢٥١

«افْضَلُ الصَّبْرِ، الصَّبْرُ عَنِ الْمَحْبُوبِ.»

[٢]: (برترين شكيبايى، شكيبايى از [دورى‌] محبوب است.- همچنين:

١٢٥٢

«حَلاوَةُ الظَّفَرِ تَمْحُو مَرارَةَ الصَّبْرِ.»

[٣]: (شيرينى پيروزى و كاميابى، تلخى صبر و شكيبايى را مى زدايد.- يا:

١٢٥٣

«مَنْ صَبَرَ، نالَ الْمُنى‌.»

[٤]: (هر كس صبر و شكيبايى پيشه كند، به آرزويش نايل مى آيد.) در جايى مى گويد:

علاوه گفتار شيرين و پر محتوايم برخواسته از آن مشاهده اى است كه برايم حاصل شده است.

هاتف غيبى هنگامى مژده دولت وصل حضرت محبوب را به من داد، كه در برابر تلخى ها و ناهمواريهاى روزگار فراق بردبارى و مقاومت از خود نشان دادم؛ كه:

«إِنَّهُ مَنْ يَتَّقِ وَ يَصْبِرْ، فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ.»[٦]: (براستى كه هر كسى تقوى‌ و صبر پيشه كند، مسلّماً خداوند پاداش نيكوكاران را ضايع نخواهد ساخت.- همچنين: «إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ.»[٧]: (براستى كه پاداش صابران بدون كم و كاست و.

[١] - غرر و در موضوعى، باب الصبر، ص ١٩٠.

[٢] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الصبر، ص ١٨٩.

[٣] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الصبر، ص ١٨٩.

[٤] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الصبر، ص ١٨٩.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠، ص ٥١.

[٦] - يوسف: ٩٠.

[٧] - زمر: ١٠.