جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٥ - غزل ١٢٨ آن كيست كز روى كرم، با من وفادارى كند؟

آن كيست كز روى كرم، با من وفادارى كند؟

بر جاى بد كارى چو من، يك دم نكوكارى كند؟

اوّل به بانگ ناى و نى، گويد به من پيغامِ وى‌

وآنگه به يك پيمانه مى، با من هوادارى كند

دلبر كه جان فرسود از او، كام دلم نگشود از او

نوميد نتوان بود از او، باشد كه دلدارى كند

گفتم: گره نگشوده‌ام، ز آن طُرّه تا من بوده‌ام‌

گفتا: منش فرموده‌ام، تا با تو طرّارى كند

پشمينه پوشِ تند خو، كز عشق نشنيده است بو

از مستى‌اش رمزى بگو، تا تركِ هشيارى كند

چون من گدايى بى‌نشان، مشكل شود يار فلان‌

سلطان كجا عيش نهان، با رندِ بازارى كند؟

ز آن طرّه پر پيچ و خم، سهل است اگر بينم ستم‌

از بند و زنجيرش چه غم، آن كس كه عيّارى كند؟

شد لشگر غم بى‌عدد، از بخت مى خواهم مدد

تا فخر دين عبد الصّمد، باشد كه غمخوارى كند

با چشم پر نيرنگ او، حافظ! مكن آهنگ او

كآن طُرّه شبرنگِ او، بسيار مكارى كند