جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦ - فهرست
غزل ١٣٥: بخت از دهانِ يار نشانم نمى دهد ........ ١٣١.
ل ١٣٦: بُوَد آيا كه دَرِ ميكده ها بگشايند؟ ........ ١٣٨.
غزل ١٣٧: بعد از اين دست من و دامنِ آن سرو بلند ........ ١٤٤.
غزل ١٣٨: بُتى دارم كه گِرد گل ز سنبل سايبان دارد ........ ١٥٣.
غزل ١٣٩: به حسنِ خُلق و وفا كس به يارِ ما نرسد ........ ١٦٣.
غزل ١٤٠: بيا كه رايتِ منصورِ پادشاه رسيد ........ ١٧٠.
غزل ١٤١: بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانى داد ........ ١٧٦.
غزل ١٤٢: پيرانه سرم عشق جوانى به سر افتاد ........ ١٨٣.
غزل ١٤٣: بَريد بادِ صبا دوشم آگهى آورد ........ ١٩١.
غزل ١٤٤: به كوى ميكده يارب! سحر چه مشغله بود ........ ١٩٧.
غزل ١٤٥: بوى خوشِ تو هر كه ز بادِ صبا شنيد ........ ٢٠٤.
غزل ١٤٦: بر سر آنم كه گر ز دست بر آيد ........ ٢١٥.
غزل ١٤٧: پيش از اينت بيش از اين غمخوارىِ عشّاق بود ........ ٢٢٣.
غزل ١٤٨: تا ز ميخانه و مى نام و نشان خواهد بود ........ ٢٣٢.
غزل ١٤٩: ترسم كه اشك در غمِ ما پرده در شود ........ ٢٣٩.
غزل ١٥٠: تنت به نازِ طبيبان نيازمند مباد! ........ ٢٤٩.
غزل ١٥١: تُركِ من چون جعدِ مشكين گردِ كاكل بشكند ........ ٢٥٦.
غزل ١٥٢: جان بىجمالِ جانان، ميلِ جنان ندارد ........ ٢٦٢.
غزل ١٥٣: جهان بر ابروى عيد از هلال، وسمه كشيد ........ ٢٧٣.
غزل ١٥٤: جمالت آفتابِ هر نظر باد! ........ ٢٨٣.
غزل ١٥٥: چو رويت مِهْر و مَهْ تابان نباشد ........ ٢٩١.
غزل ١٥٦: چو آفتابِ مى از مشرقِ پياله بر آيد ........ ٢٩٨.
غزل ١٥٧: چو باد عزمِ سَرِ كوى يار خواهم كرد ........ ٣٠٥.
غزل ١٥٨: چه مستى است ندانم كه رو به ما آورد ........ ٣١٢