جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٠ - غزل ١٧٣ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دوش وقتِ سحر از غصّه نجاتم دادند

واندر آن ظلمتِ شب، آبِ حياتم دادند

بى خود از شعشعه پرتوِ ذاتم كردند

باده از جامِ تجلّىِ صفاتم دادند

چه مبارك سحرى بود و چه فرخنده شبى!

آن شب قدر، كه اين تازه براتم دادند

چون من از عشقِ رُخَش بى‌خود وحيران گشتم‌

خبر از واقعه لات و مَناتم دادند

من اگر كامروا گشتم و خوشدل، چه عجب؟

مستحق بودم و اينها به زكاتم دادند

بعد از اين روى من و آينه حُسنِ نگار

كه در آنجا خبر از جلوه ذاتم دادند

اين همه شهد و شكر كز نِى كِلكم ريزد

اجر صبرى است كز آن شاخِ نباتم دادند

هاتف آن روز به من مژده اين دولت داد

كه بر آن جور و جفا صبر و ثباتم دادند

كيميايى است عجب بندگىِ پيرِ مغان‌

خاكِ او گشتم و چندين درجاتم دادند

به حياتِ ابد آن روز رسانيد مرا

خطّ آزادگى از حُسنِ مماتم دادند

عاشق آن دم كه به دامِ سرِ زلفِ تو فتاد

گفت: كز بندِ غم و غصّه نجاتم دادند

همّتِ پيرِ مغان و نَفَسِ رندان بود

كه ز بندِ غمِ ايّام نجاتم دادند

شكّرِ شكر به شكرانه بيفشان حافظ!

كه نگارِ خوشِ شيرين حركاتم دادند