جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٢ - غزل ١٤٤ به كوى ميكده يارب! سحر چه مشغله بود

نه من بر آن گلِ عارض غزل سرايم و بس‌

كه عندليبِ تو از هر طرف هَزارانند[١]

اين شرحِ بى‌نهايت كز حُسن يار گفتند

حرفى است از هزاران كاندر عبارت آمد

امروز جاى هركس پيدا شود ز خوبان‌

كان ماهِ مجلس آرا اندر صدارت آمد

از چشمِ شوخش اى دل! ايمانِ خود نگه‌دار

كآن جادوىِ كمانكش بر عزمِ غارت آمد[٢]

بگفتمش: به لبم بوسه اى حوالت كن‌

به خنده گفت: كى ات با من اين معامله بود

بر نيامد از تمنّاى لبت كامم هنوز

بر اميدِ جامِ لعلت دُردى آشامم هنوز

ساقيا! يك جرعه ده زان آبِ آتش گون كه من‌

در ميان پختگانِ عشقِ او خامم هنوز[٣]

حجابِ چهره جان مى شود غبار تنم‌

خوشا دمى كه از اين چهره پرده بر فكنم‌

چگونه طَوْف كنم در فضاى عالمِ قدس‌

چو در سراچه تركيبِ تختهْ بندِ تنم‌

بيا و هستىِ حافظ ز پيش او بردار

كه با وجودِ تو كسى نشنود ز من كه منم‌[٤]

ز اخترم نظرِ سَعد در ره است، كه دوش‌

ميانِ ماه و رخِ يارِ من مقابله بود