جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧٤ - غزل ١٧٧ ديرى است كه دلدار پيامى نفرستاد

حضرت استاد به منى كه در راه معشوق، عشق جانان را برگزيده‌ام و عقل خود را از دست داده و صفت وحشيان بيابان را به خود گرفته و هيچ گونه آرامشى ندارم، رفيق راهى نفرستاد تا به او انس و آرامشى بگيرم، و يا نامه اى نفرستاد تا با راهنمايى‌اش سريعتر به مقصود خويش دست يابم و آرامش خاطر پيدا كنم؛ زيرا:

با وجود آنكه استاد مى دانست مرغ دلم براى ديدار حضرت محبوب وحشى صفت گشته و آرامشى ندارد، سخنى از او با دست خط خود براى تسلّى خاطرم نفرستاد تا مرغ دلم را آرام و قرارى حاصل شود. با اين بيان بخواهد بگويد:

و بگويد:

و بگويد:.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٧، ص ٢٢٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧، ص ٥٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٢٦، ص ١٨٧.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٢، ص ٢٢٩.